Het stelsel waar de vijf Italianen doken, bestaat uit twee kamers verbonden door een 30 meter lange gang. De groep is daarna nog een derde, kleinere kamer in gegaan, Volgens de bergingsduikers lag daar veel zand op de zeebodem, wat met duikflippers makkelijk tot troebel water kan leiden. Dat effect is ook te zien op de eerste foto's die het team vrijgaf van het grottencomplex.

Het team denkt dan ook dat de slachtoffers snel de weg zijn kwijtgeraakt, "Het zicht kan snel verminderen als je het koraal sediment verstoort.” Het wordt dan moeilijk om je weg te vinden." Volgens deze duikers drong er op deze plek ook geen daglicht meer door.

Daar komt nog eens bij dat de tijd meteen begon te dringen voor de vijf. Ze hadden geen speciale apparatuur bij zich om langer te duiken, wat betekent dat ze mogelijk maar 10 minuten hadden om de weg terug te vinden uit de grot. Hoeveel perslucht ze precies nog hadden, zal hebben afgehangen van hoelang het duurde om af te dalen en de ademhaling van een duiker.

"De apparatuur die we hebben aangetroffen was niet “ideaal",  zegt een van de bergingsduikers tegen de BBC, zonder in detail te treden omdat het onderzoek nog loopt. "Dit was niet de uitrusting die je nodig hebt om onderwatergrotten in te gaan."

Het internationale team dat de lichamen borg gebruikt voor dit soort duiken bijvoorbeeld een draad om de weg terug te kunnen vinden. Ook hadden ze duikflessen waarmee ze langer onder water konden blijven.

In het onderzoek naar het ongeluk zullen de autoriteiten onder meer nog de duikcomputers uitlezen die de slachtoffers om hadden, om te kijken hoe de fatale duiktocht precies is verlopen. Bij de bergingsactie kwam enige dagen later ook nog een Maledivische duiker om te leven. (NOS)