Een Oost-Duitse informaticastudent kocht het in 1990 uit angst voor mogelijke voedseltekorten tijdens de Duitse hereniging. Michael Hagedorn kocht het brood ruim een half jaar nadat de Berlijnse Muur was gevallen. De hereniging van Oost- en West-Duitsland was in volle gang. Op 1 juli 1990 zou de West-Duitse D-mark ook in Oost-Duitsland het officiële betaalmiddel worden. Hagedorn en zijn vrouw wisten niet goed wat de gevolgen daarvan zouden zijn. Ze waren bang dat er problemen zouden ontstaan met de bevoorrading van winkels. Bovendien moesten Oost-Duitsers eerst bij de bank hun geld wisselen voordat ze met de nieuwe munt boodschappen konden doen. Daarom besloten ze enkele dagen voor de invoering van de D-mark een extra brood te kopen. De gevreesde voedseltekorten bleven uiteindelijk uit. Toch besloot Hagedorn het brood niet te eten en niet weg te gooien. Het bleef jarenlang in de diepvries liggen en verhuisde zelfs telkens mee met het gezin. Ook bij de aanschaf van een nieuwe koelkast bleef het brood bewaard. (Nu)