het handelen van een gynaecoloog tijdens een vruchtbaarheidsbehandeling in 1988 in het toenmalige Sophia Ziekenhuis in Zwolle (nu Isala-ziekenhuis). De arts gebruikte bij de kunstmatige inseminatie zijn eigen sperma in plaats van het sperma van de echtgenoot van de vrouw, waardoor een drieling werd geboren. De moeder en de kinderen stellen het ziekenhuis aansprakelijk voor de schade die hierdoor is veroorzaakt. Het ziekenhuis betoogde dat de claim verjaard was, omdat schadeclaims volgens de wettelijke verjaringstermijn na twintig jaar verjaarden. Het hof ging hier niet in mee: de inbreuk op lichaam en leven van moeder en kinderen is zo ernstig dat verjaring niet redelijkerwijs kan leiden tot afwijzing van de claims.

Het hof stelt vast dat het ziekenhuis verantwoordelijk is voor het handelen van de gynaecoloog en dat de moeder er terecht van uitging dat zij niet alleen een afspraak had met de arts, maar ook met het ziekenhuis. Daarom is het ziekenhuis aansprakelijk voor de schade van de moeder. Ook de schade van de kinderen is toewijsbaar, omdat zij jarenlang vergissingen over hun biologische vader hebben meegemaakt en hun echte vader nooit hebben gekend. De hoogte van de schadevergoeding wordt nog in een aparte procedure vastgesteld. Achtergrond: de zaak kwam in 2020 aan het licht door een DNA-test via een internationale databank, waaruit bleek dat er een familieband bestond met de gynaecoloog, die inmiddels overleden was. In de jaren tachtig verwekte hij op deze wijze tientallen kinderen bij vrouwen die zwanger wilden raken van hun eigen partner. (NU)