resultaten uit gesprekken met de regering. Hoewel er volgens hem meerdere overlegmomenten zijn geweest met de huidige regering, is er in de praktijk nog nauwelijks verbetering merkbaar voor de werkende klasse. “Op papier wordt gepraat, maar op de werkvloer voelen werknemers nog steeds de klappen”, zegt Berenstein.

 Volgens de C-47-voorzitter worden werknemers structureel geconfronteerd met wanbeleid, vriendjespolitiek en een schrijnend gebrek aan toezicht. Als voorbeeld noemde hij onder meer de situatie bij de Melkcentrale Paramaribo (MCP) en Grassalco NV. Vooral bij Grassalco zouden volgens hem de problemen diepgeworteld zijn. De bond bij dit staatsbedrijf werd drie jaar geleden opnieuw geactiveerd, maar stuitte volgens Berenstein vanaf het begin op stevige tegenwerking van de directie. “Er is sprake van een uitgesproken friends-and-family-beleid daar, waarbij mensen met de juiste connecties worden bevoordeeld. Dat werkt verlammend op de hele organisatie”.

 De gevolgen voor werknemers zijn volgens hem ernstig. Zo zouden werknemers bij Grassalco al zes jaar geen loonsverhoging hebben gehad, terwijl de kosten van levensonderhoud blijven stijgen. Onder deze omstandigheden is het vertrouwen in de huidige leiding volledig verdwenen. “De mensen op de werkvloer zijn het zat en dat signaal moet serieus worden genomen”, benadrukt Berenstein.

 Hij pleit daarom nadrukkelijk voor onafhankelijke en consequente onderzoeken bij staatsbedrijven, waarbij vakbonden niet als buitenstaanders, maar als volwaardige partners worden betrokken. “Zie ons niet als vijand, maar als partner. Vakbonden beschikken over kennis van wat er écht speelt op de werkvloer. Zaken die voor buitenstaanders onzichtbaar blijven, kunnen door werknemers worden verduidelijkt.” Volgens Berenstein wordt de publieke aandacht voor losse incidenten vaak misbruikt als rookgordijn, terwijl structurele problemen onbesproken blijven. 

Daarnaast uitte hij stevige kritiek op de manier waarop parlement en regering omgaan met arbeidsgerelateerde wetgeving en instituten. In de discussie rond het Arbeidsadviescollege (AAC) ziet hij een fundamenteel gebrek aan affiniteit met de factor arbeid. “Elke keer zie je dezelfde namen terugkeren in colleges. Dat wordt gepresenteerd als onvermijdelijk, maar het blijft een bewuste keus”, stelde hij. Volgens Berenstein is de vakbeweging een instituut van continue scholing en deskundigheid, en mag die rol niet worden onderschat of gemarginaliseerd.

 Tegen die achtergrond plaatst hij ook de lopende gesprekken tussen de regering en Ravaksur Plus over de verbetering van de rechtspositie van ambtenaren. Op 30 januari 2026 vond hierover overleg plaats op het Kabinet van de President, waarbij onder anderen president Jennifer Simons, vicepresident Gregory Rusland en meerdere ministers aanwezig waren. Tijdens dit onderhoud is gesproken over loonaanpassingen, koopkrachtverbetering en het wensenpakket dat de vakbeweging eerder heeft ingediend, inclusief belastingvraagstukken en de installatie van tripartiete organen, zoals de Sociaal-Economische Raad (SER).

 President Simons gaf aan dat er een werkgroep zal worden ingesteld met vertegenwoordigers van zowel de regering als de vakbeweging, om tot concrete oplossingen te komen. Volgens Ravaksur Plus-woordvoerder, Armand Zunder, zal het geconcretiseerde wensenpakket uiterlijk deze week worden ingediend. Hij wees daarbij op de ernst van de koopkrachtdaling en de noodzaak om snel maatregelen te treffen.

 Berenstein waarschuwt echter dat overleg alleen niet voldoende is. Zeker met het oog op de groeiende olie- en gassector moeten arbeidsrechten en toezicht worden versterkt. Hij pleitte voor een robuustere Arbeidsinspectie, die ook in staat is controles uit te voeren op offshore platforms. “Nu lossen vakbonden te vaak zelf problemen op die eigenlijk onder toezicht van de Arbeidsinspectie vallen. Dat is geen houdbare situatie”.