openingswedstrijd van het gastland tegen Bosnië-Herzegovina. Sterspeler Alphonso Davies, die vier jaar geleden in Qatar Canada's eerste WK-doelpunt ooit maakte, begint geblesseerd op de bank. Canada en grote buur de Verenigde Staten zijn - samen met Mexico, waar het WK gisteren al begon - gastheer voor het grootste WK ooit, maar ademen een totaal andere sfeer. Terwijl in de VS Donald Trumps immigratiebeleid, handelsoorlog en de oorlog met Iran het sportevenement overschaduwen, draait het in Canada om saamhorigheid en trots. Bijna tien jaar geleden vlogen Canadese, Amerikaanse en Mexicaanse officials samen de wereld over om het WK binnen te halen en in 2018 lukte dat. "Onze gezamenlijkheid was ons succes", blikt John Kristick, de toenmalig directeur van het United Bid Committee, terug. Hij maakte 'gemeenschap' tot de rode draad van het 1.500 pagina's dikke bidbook. "Door een gezamenlijke kandidatuur komen landen samen", klonk het. Van die eenheid is anno 2026 weinig over.

De eerste regering-Trump schreef de FIFA destijds dat alle atleten, officials en fans de VS zouden kunnen betreden zonder discriminatie. Mensenrechten waren, na de omstreden WK's in Qatar en Rusland, een kernpunt van de gezamenlijke kandidatuur. Er moest respect zijn voor de inheemse bevolking, migranten, minderheden, vrouwen, LHBTIQ+ en journalisten. In Canada komt dat voornemen nog steeds terug in de officiële communicatie. Vancouver betrekt actief inheemse volken bij de WK-organisatie en Toronto profileert zich expliciet als multiculturele stad. Veel Amerikaanse speelsteden hebben als 'woke' beschouwde termen juist van hun websites verwijderd. (NOS)