samenleving die meer ondernemend gaat denken en de eigen productie verder op gang brengt. Voor de overheid is de rol weggelegd om belemmeringen weg te wegnemen. Maar de harde realiteit van de cijfers schetst een minder rooskleurig beeld: verschillende sectoren verkeren in zwaar weer en structurele oplossingen blijven uit.

 De oproep van Rusland om “barrières weg te nemen” klinkt sympathiek, maar komt op een moment dat de economie juist tekenen van verzwakking vertoont. Zo werden de sectoren landbouw, bosbouw en visserij in 2024 geconfronteerd met een krimp van 4,6%, die vooral te wijten is aan dalende productie van padie, bananen en houtstammen. In 2025 en 2026 wordt wel enig herstel verwacht, vooral door een stijging in inkomsten uit de houtproductie en padieverwerking.

Ook de mijnbouwsector, traditioneel een van de belangrijkste pijlers van de economie, verliest vaart. Waar in 2023 nog stevige groeicijfers werden genoteerd, daalde de groei in 2024 naar 3,3%, om in 2025 verder weg te zakken tot 1,4% en in 2026 zelfs tot 0,7%.

De verwerkende industrie staat er niet veel beter voor. Na een terugval in 2024 door krimp in goud, olie en houtverwerking, volgt in 2025 een herstel. Maar dat blijkt broos: voor 2026 wordt opnieuw een terugval voorzien. Ook hier lijkt het vooruitzicht eerder grillig dan stabiel.

 Slechts enkele sectoren, zoals de bouw en de handel, profiteren voorlopig van de offshore olie- en gasontwikkelingen en de invoering van local content-beleid. De bouwsector kan hierdoor in 2026 zelfs bijna 10% groei noteren. Maar de vraag blijft hoe breed deze ontwikkeling in de samenleving voelbaar wordt en of het ook leidt tot duurzame banen en eigen productiecapaciteit.