economische afhankelijkheid en grote sociale ongelijkheid. De enorme publieke leningen van IMF, IDB en de Wereldbank, zogenaamd naar ons toe bedoeld en als zodanig uitgelegd om stabiliteit te brengen dienen voornamelijk als financiële overbrugging tot de langverwachte olieproductie begint.

Men lonkt naar 2028, men kweekt hoop, men illustreert fata morgana’s, is vals bezig het volk te bedonderen. De realiteit is dat intussen de schulden worden vergroot, de regering verwaarloosd structurele hervorming en bevolking legt het loodje, die mag verhoogde belastingen betalen, men moet kijken tegen verhoogde basisvoorzieningen. Met zit met ingekrompen, beperkte en vaak verlaat betaalde sociale steun. De oliebedrijven profiteren intussen van diverse belastingvrijstellingen en lage royalty’s. Suriname (wij het volk) wordt door de strot geduwd dat onze toekomst wordt ingeruild voor een model dat winst garandeert voor enkelen, friend & family, the happy few. Onzekerheid en armoede geldt wel voor grote delen van het volk! Zonder transparantie, diversificatie en een bloedeerlijk sociaal beleid is de huidige koers een ramkoers! Een koers die economisch onhoudbaar zal blijken. Bovenal, het is maatschappelijk ongelooflijk onrechtvaardig!!!!

Die maskerade van vooruitgang welke in feite de “Ware Economische Koers “van Suriname ontsluierd geeft een lovend beeld van hervormingen en optimistische retoriek. Doch hierin schuilt pijnlijk de economische realiteit die ronduit zorgwekkend is. Dit is bijzonder stressend. Terwijl deze regering spreekt van schuldreductie, toont de harde data van het IMF, de CBvS en het Bureau voor de Staatsschuld een 180 graden tegenovergesteld beeld. Niemand kan langer ontkennen dat de torenhoge binnenlandse en buitenlandse schulden, Suriname gegijzeld houden door die “reddende VRI “t.b.v. de Opprnheimer lening tot 2050. Hierdoor wankelt de economie onder inflatiegolven en de vele valse beloften van deze regering.

Zal de belofte van olie de langverwachte redding brengen voor Suriname? Want wij burgers betalen de prijs via allerlei verhoogde belastingen, hogere kosten door het snoeiharde, meedogenloze gehak met de botte bijl op de diverse subsidies. Niemand kan de ogen sluiten voor de ellende en sociale achteruitgang; dit terwijl buitenlandse investeerders profiteren van fiscale gunsten, overheidsgeld en geheel moeiteloos tienduizenden, of honderdduizenden hectaren domeingrond in bezit krijgen. Transparantie was sedert het aantreden van deze regering en helaas tot bijna het einde van dit regeertermijn een loze kreet. Het is zelfs verheven tot kunst van deze regering om niet transparant te zijn tegenover haar burgers. Rapporten blijven uit, sociale steun die feitelijk niet meer bestaat, het overgroot deel is verdampt. Toezicht en controle van DNA  is als rook verdwenen in de dikke politieke mist. Wat resteert aan het eind van dit regeertermijn is een Suriname op de rand van structurele verarming. Het land dat geleid is door een Regering die liever illusies verkoopt dan de waarheid onder ogen zien. Suriname verdient beter.

Inflatie heeft onze Koopkracht werkelijk vernietigd en zelfs de grond ingeboord. Van 59,1 % in 2021 naar de niet geloofwaardige 10% per eind 2024. Prijzen blijven stijgen, anno april 2025 zal dat waarschijnlijk wederom exponentieel zijn, gezien de huidige koersontwikkeling welke door deze regering niet meer geschoven kan worden dit keer op de vorige regering. Een Minister van Financiën die aan de hand hiervan in korte tijd reeds drie verschillende verklaringen hiervoor geeft, welke totaal geen enkel hout snijdt. Wie kan ontkennen dat lonen weer achter raken en huishoudens uitgeput aan het eind van hun latijn zijn? De werkelijke impact op burgers wordt momenteel verhuld door electorale manipulatie van statistieken. De oliebelofte is een dodelijke valkuil. De economie wordt afhankelijk gemaakt van een sector, waarvan de baten voornamelijk naar buitenlandse investeerders zal gaan. De burger zal blijven betalen en opdraaien voor verhoogde belastingen en schulden. Tekstboek “grondstoffenvloek “? De boodschap wordt helder: Suriname bevindt zich niet op een pad van herstel zoals de regering steevast predikt, maar op een glijbaan richting structurele instabiliteit. Tijd voor “de wending “, weg van illusie, afrekenen met valse hoop en loze beloften. Terug naar de echte waarheid!