gelobbyd om hun betrokkenheid te verzwijgen. Het doel was de VAE als ongenoemd te houden in de tekst, wat ook gelukt is: de resolutie veroordeelt de oorlog, maar noemt de VAE niet bij naam. Wel suggereert de tekst dat etnisch gemotiveerde moorden, verkrachting, seksuele slavernij en hongersnood mogelijk als genocide kunnen worden beschouwd, en er wordt opgeroepen tot sancties tegen financiers en derden die steun verlenen.

Kernpunt is dat de VAE wapens, voertuigen en huurlingen levert aan de RSF (Sudanse rebellengroep), beschuldigd van oorlogsmisdaden. Sommige lidstaten en mensenrechtenorganisaties hebben aangetoond dat EU-wapens via de VAE in handen van de RSF terecht kunnen komen. France24 ontdekte munitie uit Bulgarije die via de VAE bij RSF-strijders belandde; Amnesty International signaleerde Franse wapensystemen in RSF-pantservoertuigen die via de VAE zijn verkocht. De Sudanese EU-ambassadeur noemt het teleurstellend dat de VAE niet expliciet genoemd wordt en roept op tot stoppen van wapenleveringen, omdat deze handel bijdraagt aan het conflict en burgerslachtoffers.

Wapenhandel-experts waarschuwen dat de VAE als draaischijf fungeert voor doorvoer van wapens naar conflictgebieden, ondanks embargo’s. In dit geval geldt een EU-wapenembargo op Sudan en een VN-embargo voor Darfur. Nederland levert ook militair materieel aan de VAE, maar er is geen bewijs dat dit in Sudan terechtkomt; omleiding kan niet worden uitgesloten.

Brussel wil de betrekkingen met de VAE behouden vanwege economische voordelen en een mogelijk vrijhandelsakkoord, mede vanwege energie-investeringen en goudgerelateerde financiering van de oorlog. Analisten suggereren dat EU-druk effectief moet worden ondersteund door de VS en Saudi-Arabië; zonder bredere internationale steun kan druk uit Brussel alleen weinig uitrichten. Desondanks wordt benadrukt dat elk politiek signaal telt en het stoppen van wapenleveranties een logische stap is om escalatie te voorkomen. (NOS)