bevestigd door gezondheidsautoriteiten, die zich beroepen op internationale regelgeving. Critici stellen echter dat het gebrek aan gerichte maatregelen voor reizigers voor veel ongemak kan zorgen.

 Volgens de International Health Regulations (IHR) mogen reisbeperkingen alleen worden opgelegd wanneer daar een duidelijke epidemiologische noodzaak voor is. Omdat chikungunya niet van mens op mens wordt overgedragen, acht men restricties niet verdedigbaar. Bovendien circuleert het virus al binnen Suriname, waardoor het sluiten van grenzen weinig effect zou hebben.

 Suriname kent intensieve reisbewegingen, zowel regionaal als intern. Mensen reizen binnen één dag tussen Paramaribo en Cayenne, of tussen districten als Sipaliwini en de hoofdstad. Toch ontbreekt een systematische aanpak om deze mobiliteit te koppelen aan surveillance en preventie.

 De enige concrete maatregel die wordt genoemd, is de verplichte disinfecteren van vliegtuigen in de regio. Daarnaast wordt ingezet op zogeheten ‘alertcards’ voor reizigers, met het advies om bij ziekte na aankomst medische hulp te zoeken en reisgeschiedenis te melden. Dat is echter volledig afhankelijk van individuele naleving en bewustzijn.

 Tijdens de webinar werd erkend dat reizigers vaak zonder symptomen aankomen en pas later klachten ontwikkelen. Daarmee kunnen zij onbewust bijdragen aan verdere verspreiding, zeker wanneer zij verblijven in hotels, bij familie of in gebieden met een hoge muggenpopulatie. Toch is er geen sprake van actieve monitoring, screening of follow-up van reizigers.

 De verantwoordelijkheid wordt in sterke mate bij de reiziger zelf gelegd: voel je je ziek, zoek hulp. Dat uitgangspunt past slecht bij een uitbraak waarbij juist snelle detectie en preventie centraal zouden moeten staan. Gezondheidsautoriteiten benadrukken dat communicatie richting reizigers beter kan worden benut via onder andere kanalen van het ministerie.