scherpe kritiek geuit op het economische beleid en de manier waarop de overheid omgaat met de financiële crisis. Volgens Gersie worden de werkelijke problemen structureel onderschat en blijven fundamentele hervormingen uit.

“Ondanks optimistische berichten van internationale instanties zoals het IMF, blijft de realiteit voor de gemiddelde Surinamer keihard: hoge prijzen, een zwakke munt en een overheid die haar financiële huishouding niet op orde krijgt,” zegt Gersie. Hoewel de regering zich beroept op macro-economische verbeteringen, zoals een dalende inflatie en een sluitende begroting, spreekt Gersie van een schijnwerkelijkheid. “Je kunt op papier laten zien dat de inflatie daalt, maar als de bevolking haar basisbehoeften nauwelijks kan betalen, is dat geen vooruitgang,” stelt hij. De koopkracht van de Surinamer blijft krimpen, terwijl de wisselkoers wispelturig blijft en het vertrouwen in de economie fragiel is.

Volgens Gersie is de kern van het probleem dat de overheid economisch beleid voert zonder duidelijke langetermijnvisie. In plaats van duurzame oplossingen te implementeren, zoals productiestimulering en investeringen in lokale industrieën, leunt de regering op externe financiering en blijft de economie afhankelijk van import. De herschikking van de buitenlandse schuld, die door de regering als een succes wordt gepresenteerd, noemt Gersie een noodzakelijke maar tijdelijke pleister op een diepere wonde. “Schuldherstructurering zonder economische hervormingen is als water naar de zee dragen. Je koopt tijd, maar verandert niets aan de onderliggende problemen,” waarschuwt hij.

Gersie is bijzonder kritisch op het belastingbeleid. Hij hekelt het feit dat de zwaarste lasten bij de midden- en lage inkomens terechtkomen, terwijl grote bedrijven en vermogende individuen vaak de dans ontspringen. “De sterkste schouders dragen nog steeds niet de zwaarste lasten. Integendeel, de gewone burger betaalt de prijs voor een falend fiscaal beleid,” aldus Gersie. De invoering van de btw wordt gepresenteerd als een noodzakelijke hervorming, maar volgens Gersie ontbreekt een eerlijke verdeling van de belastingdruk. Bovendien is er een gebrek aan effectieve controle, waardoor belastingontduiking door grote spelers ongestoord doorgaat. “Je kunt niet blijven verwachten dat de bevolking opdraait voor de incompetentie van beleidsmakers,” stelt hij scherp.

Hoewel de opkomende olie- en gassector wordt gezien als dé redding voor Suriname, waarschuwt Gersie voor een te rooskleurig beeld. De beloofde inkomsten liggen nog jaren in de toekomst, en de risico’s van een ‘resource curse’ zijn reëel. “Grote olievondsten hebben in veel landen geleid tot corruptie, mismanagement en economische verstoring. Wat maakt ons anders als we nu al moeite hebben om onze financiën op orde te krijgen?” vraagt hij zich af.