Aanleiding is het interview dat de minister op 3 april gaf in de media, waarin hij de prestaties van zijn ministerie verdedigde en verwees naar de moeilijke omstandigheden waarin zijn beleid tot stand kwam. Goerdat noemt die uitleg een pijnlijke illustratie van een terugkerend probleem in de Surinaamse politiek: het afschuiven van verantwoordelijkheid.

Volgens Goerdat groeit de kloof tussen het overheidsbeleid en de dagelijkse realiteit in de gezondheidszorg met de dag. “Wanneer je infrastructuurprojecten presenteert als successen, terwijl mensen in ziekenhuizen nog steeds uren wachten, geen medicatie kunnen krijgen en verpleegkundigen massaal vertrekken, dan leef je in een andere werkelijkheid,” stelt hij scherp. Een simpele Google-zoekopdracht toont volgens hem al genoeg schrijnende verhalen. “Wat zegt het over het beleid als de minister daar zelf van in verwarring raakt”, vraagt Goerdat zich af.

Goerdat begrijpt dat een minister zijn beleid verdedigt, maar plaatst daar een essentiële vraag tegenover: is het leven van mensen daadwerkelijk verbeterd? Hij vindt het ronduit nalatig dat pas na vijf jaar sprake is van serieuze dialoog met zorgprofessionals, terwijl het tekort aan personeel en middelen al jaren voelbaar is. “Dat getuigt niet van vooruitgang, maar van structurele blindheid.”

Een terugkerend argument van Ramadhin is het gebrek aan financiële middelen. Maar precies daarin zit volgens Goerdat het werkelijke probleem: er is geen gebrek aan geld, maar aan politieke wil. “Wanneer een minister zich afvraagt waar het geld vandaan moet komen, zegt hij eigenlijk dat zorg géén prioriteit is,” aldus Goerdat. “Stel je een vader voor die geen geld heeft voor eten of medicijnen, maar wel een nieuwe auto koopt.” “Dan is er geen sprake van armoede, maar van verkeerde keuzes.”

Hij verwijst naar het Rekenkamer Verslag van 2024, waaruit blijkt dat slechts 28 procent van het Volksgezondheids Budget is uitgevoerd, en amper 7 procent van de geplande leningsmiddelen werd benut. “In een tijd van personeelstekorten en lege apotheken is dat geen technisch detail, maar een pijnlijk signaal van een ministerie dat zijn kerntaken niet aankan.”

Goerdat hekelt ook de persoonlijke aanval van Ramadhin, die in het interview verwees naar Goerdats ‘politiek adviseur’ en het ontbreken van ethiek. “Mijn adviseur is het volk.” Ik luister naar wat mensen in de wachtkamers en op de afdelingen meemaken. Hun verhalen zijn mijn kompas, niet de strategische praat van partijbonzen.”

Wat hem vooral stoort, is het gebrek aan visie. “Na vijf jaar zien we geen richting, geen oplossingen.” “Wat we wél zien zijn lege schappen, overbelast personeel en een bevolking die steeds minder vertrouwen heeft.” Goerdat benadrukt dat zijn kritiek geen aanval is, maar een oproep tot koerswijziging. “Genoeg politieke spelletjes.” Het is tijd voor leiderschap met lef, beleid met impact en keuzes die mensenlevens centraal stellen. Alleen dan komt er echte verbetering in de zorg.”