"Mijn kind heeft koorts.” Er zijn geen medicijnen. Misschien kunnen we die ergens anders kopen. “Maar daar zijn ze heel duur", zegt een vader bij zijn zoon.

Na de aardbeving zijn er overal tekorten in Mandalay. De ingestorte gebouwen liggen er verlaten bij door een gebrek aan brandweerlieden of puinruimers. Bij tijd en wijle ontstaan er lange rijen voor een geopende kofferbak waaruit wat eten en drinken wordt uitgedeeld. En zelfs bij het ziekenhuis moeten de patiënten zich aan de rantsoenen houden.

"Eet alleen de rijst die aan je gegeven is", zegt een medewerker van een lokale hulporganisatie die langs de bedden wandelt om kussens uit te delen. Maar het tekort aan eten en medicijnen is bij lange na niet het enige probleem in de zorgsector na de aardbeving.

De weinige artsen en verzorgers die er zijn, wandelen van gebroken been naar koortsig kind. Ze kunnen het werk nauwelijks aan. "De voet en arm van mijn dochter moeten geopereerd worden", zegt een vrouw in het ziekenkamp. Haar man hield de dochter vast toen een muur op hen stortte. De man overleefde het niet. "We zijn nog niet aan de beurt voor een operatie.” “We weten niet wanneer wel." (NOS)