geschiedenis: de inauguratie van Jennifer Geerlings-Simons als eerste vrouwelijke president van het land op 16 juli.

De voorbereidingen zijn in volle gang. Rond het paleis wordt gebezemd, gesnoeid en gewassen; niets blijft onberoerd. “We moeten klaar zijn voor de komst van vele buitenlandse gasten,” zegt Anwar Moenne, voormalig onderdirecteur bij Openbaar Groen en nu actief binnen de werkgroep inauguratie namens de inkomende regering. “Suriname staat in de schijnwerpers, zeker met de olie- en gasontwikkelingen die op ons afkomen. Iedereen wil erbij zijn.”

De samenwerking tussen de vertrekkende en de nieuwe regering verloopt opvallend soepel. “Beide partijen hebben gesproken, en vanuit die verstandhouding is een werkgroep ontstaan die ervoor moet zorgen dat alles tot in de puntjes is geregeld,” aldus Moenne. Hij benadrukt dat dit meer is dan een symbolische schoonmaakbeurt: “Het is een grootse aanpak die de stad en ook de districten structureel moet opfrissen.”

De inauguratie is geen doorsnee gebeurtenis. “We krijgen niet elke dag een nieuwe president, en al helemaal niet de eerste vrouw als president,” zegt Moenne. Dat maakt de betrokkenheid extra groot. “De verwachting is dat de nieuwe president oog zal hebben voor detail, netheid en uitstraling. Daarom moet alles kloppen.” Die inzet is duidelijk zichtbaar: de bomen worden zorgvuldig gesnoeid, onkruid verwijderd, het terrein gemaaid en de gevels van het paleis grondig gereinigd. “Onderhoud is behoud. We zorgen dat het gebouw er weer uitziet zoals het hoort.”

De schoonmaakbeurt beperkt zich niet tot het Onafhankelijkheidsplein. “We werken vanuit het paleis richting de binnenstad en daarna naar andere wijken,” vertelt een andere medewerker. “We zijn bezig in de Gravenstraat, Henk Arronstraat, Waterkant en zelfs in de districten. Het is een grootschalige operatie.” De inzet wordt breed gedragen: “We hebben mensen uit Wanica, Commewijne en Saramacca erbij gehaald. Iedereen helpt mee. Het is teamwork.”

De komst van de eerste vrouwelijke president wekt hoge verwachtingen. “Iedereen wil erbij zijn,” zegt Moenne. “Haar trackrecord spreekt voor zich, en mensen geloven dat zij een nieuwe wind zal laten waaien.” Ook onder het publiek leeft dit sterk. “De vrouwen leveren vaak een even grote of zelfs grotere bijdrage dan mannen,” zegt een vrijwilliger glimlachend. “Maar uiteindelijk moeten we het samen doen.”