Volgens haar biedt de toelage geen structurele oplossing voor de financiële problemen waarmee leerkrachten dagelijks te kampen hebben. De onderwijsgevenden hadden gevraagd om een loonsverhoging van 50 procent van het huidige salaris. “Als je dat geeft, dan kun je spreken van een redelijke verhoging,” stelt Hoogdorp. “Maar als je SRD 2500 geeft, terwijl de benzineprijzen weer zijn verhoogd, dan is het ‘puru bruku weri buku’. We gaan gewoon terug naar dezelfde situatie. We blijven het moeilijk hebben.” Volgens haar houdt een leerkracht na het tanken van de auto nauwelijks iets over. “Als je je auto hebt getankt, dan is dat alles wat je hebt gehad. En dat is niet eens voldoende voor een hele maand. Het stelt niets voor in een tijd waarin alles duurder is geworden.”

De stijgende brandstofprijzen drukken zwaar op het onderwijsveld. Hoogdorp wijst op collega’s die dagelijks vanuit Welgedacht en Hanna’s Lust naar Geyersvlijt moeten reizen. “Dat is vermoeiend en economisch niet haalbaar. Je ziet collega’s worstelen om rond te komen, terwijl zij verantwoordelijk zijn voor de vorming van onze toekomstige generatie.” Daarnaast benadrukt zij dat de toelage niet is geïncorporeerd in het salaris. Dit heeft volgens haar grote gevolgen voor leerkrachten die binnenkort met pensioen gaan. “Omdat de toelage geen deel uitmaakt van het loon, telt die niet mee voor het pensioen. Dat betekent dat deze mensen opnieuw de verliezende ronde draaien.” Hoewel Hoogdorp heeft vernomen dat er mogelijk geen belasting zal worden ingehouden op de toelage, zegt zij dat pas aan het eind van de maand met zekerheid te kunnen bevestigen. Voor het Syndicaat ‘Wi Sa Stre’ is het duidelijk: zonder een structurele en duurzame salarisaanpassing blijft het onderwijsveld gevangen in een vicieuze cirkel van financiële onzekerheid. “Leerkrachten vragen geen luxe,” besluit Hoogdorp. “Ze vragen waardering in de vorm van een loon waar ze menswaardig van kunnen leven.”