massaal besloten niet te vluchten maar juist te blijven. Grote potten staan op het vuur in een buitenwijk van de hoofdstad Khartoem. Vandaag staat er linzensoep op het menu. De 30-jarige Jihad stookt het vuur nog een keer op. In de straat zetten buurtbewoners hun emmertjes en pannetjes alvast in een lange rij voor hun enige maaltijd van de dag. De oorlog heeft de economie in de stad geruïneerd en geleid tot hoge voedselprijzen. Mensen kunnen moeilijk voor zichzelf zorgen. Toen de oorlog 2,5 jaar geleden begon, trokken internationale hulporganisaties weg uit de stad en stopte ook de dienstverlening van de overheid. Jongeren sprongen massaal in dat gat. "We moeten onze buren helpen", zegt Jihad, die voor de oorlog financieel medewerker was en nu verantwoordelijk is voor een netwerk van soepkeukens, die hier takaya's worden genoemd. "Dit is het Sudanese gemeenschapsgevoel. "De vrouwen uit mijn buurt zijn allemaal mijn moeder en de mannen mijn vader." Hoewel veel mensen de afgelopen jaren zijn gevlucht, zijn er ook veel gebleven. De gaarkeukens hielden hen in leven. Alleen al in Khartoem zijn het er honderden. Maar in heel Sudan begonnen jongeren hulppunten, die een levenslijn zijn voor miljoenen Sudanezen. (NOS)