Daklozen, senioren zonder opvang, mensen met een beperking en gezinnen die onverwacht op straat belanden. Volgens Vismale verdient deze groep meer dan tijdelijke hulp. Op weg naar zijn 60ste levensjaar in 2027 spreekt hij openhartig over zijn grootste wens voor Suriname.

 “Mijn grootste wens is niet voor mezelf”, zegt Vismale. “Mijn wens is dat Suriname eindelijk structureel gaat werken aan opvang en begeleiding van mensen die nergens terechtkunnen.” Volgens hem wordt er al jaren gesproken over oplossingen, maar concrete resultaten blijven uit. Hij stelt dat wat vrijwilligers en particuliere organisaties momenteel doen, vaak voelt als “water naar zee dragen”.

Vismale wijst vooral op de groeiende groep daklozen in Paramaribo en daarbuiten. Hij ziet dagelijks hoe mensen van de straat worden gehaald, verzorgd en tijdelijk geholpen, maar uiteindelijk opnieuw op straat terechtkomen, omdat duurzame opvang ontbreekt. “We halen mensen weg van de straat, geven ze eten, drinken, kleding en een tijdelijke plek. Maar zonder beleid komen ze uiteindelijk terug in dezelfde situatie.”

Om verandering te brengen, pleit hij voor een structurele samenwerking tussen overheid en particuliere organisaties. Volgens hem moet er budget worden vrijgemaakt voor een nationale aanpak van dakloosheid en sociale opvang. Vismale stelt voor dat er een gespecialiseerde opvangstructuur ontstaat door hem omschreven als een ‘Landlopersbrigade’, ondersteund met jaarlijks budget, voeding, faciliteiten en personeel dat ingezet kan worden vanuit verschillende overheidsinstanties.

Hij geeft aan dat de kosten voor opvang, voeding, kleding en begeleiding ongeveer SRD 2.000 per persoon per dag bedragen. Alleen al in de afgelopen week werden tien daklozen geholpen, wat neerkomt op een totaalbedrag van ongeveer SRD 20.000. “Dat zijn middelen die wij als organisatie moeten zien vrij te maken. Je doet het met liefde, maar je kan dit niet blijven dragen zonder steun.”

Daarnaast vraagt hij aandacht voor ouderenopvang. Stichting 1 voor 12 heeft volgens hem inmiddels meer dan zestig geregistreerde personen die niet geplaatst kunnen worden, omdat bestaande instellingen overvol zijn. “Er is ruimte in Suriname. Er is grond. Maak middelen vrij om opvanghuizen en seniorencomplexen te bouwen.” Ook vraagt hij aandacht voor instellingen die volgens hem dringend renovatie nodig hebben en voor vrouwen en gezinnen die door moeilijke omstandigheden dakloos raken.

Volgens Vismale begint sociale opvang ook bij preventie. Hij roept op tot meer jeugdactiviteiten, sport, cultuur en ontmoetingsplaatsen zodat jongeren niet aan hun lot worden overgelaten. Ondanks teleurstellingen zegt hij bereid te blijven om mee te bouwen en zelfs persoonlijk financieel bij te dragen aan maatschappelijke projecten.

Zijn boodschap aan de regering is helder: “Ik vraag geen goud. Ik vraag geen diamant. Ik vraag alleen dat de overheid haar plicht kent en haar verantwoordelijkheid neemt. Niet wachten tot problemen groter worden, maar vandaag handelen. Ik heb mijn hand uitgestoken. De vraag is nu: “Wie pakt die vast?”.