Vooral in het binnenland, waar de overheid beperkt aanwezig is, blijft de omvang van seksuele uitbuiting en gedwongen arbeid grotendeels onbekend. Tegelijkertijd rapporteerden de autoriteiten geen geïdentificeerde slachtoffers van arbeidsuitbuiting en geen onderzoeken naar dergelijke misdrijven. Dat blijkt uit het 2026 Trafficking in Persons (TIP) Report over Suriname. Het rapport beschrijft uiteenlopende vormen van uitbuiting, van gedwongen arbeid in de landbouw, bouw en mijnbouw tot seksuele uitbuiting van vrouwen en meisjes. De risico's treffen zowel Surinaamse burgers als buitenlandse werknemers en migranten. Volgens het rapport worden vrouwen en meisjes uit Suriname, evenals asielzoekers en migranten, seksueel uitgebuit in onder meer bordelen, massagesalons, kapsalons en particuliere woningen. Ook in en rond kleinschalige goudwinningsgebieden in het binnenland bestaat dit risico. Mensenhandelaren gebruiken sociale media en berichtenapps om slachtoffers te benaderen en hun uitbuiting te organiseren.

Buitenlandse slachtoffers worden soms met valse beloften naar Suriname gelokt. Zij krijgen bijvoorbeeld de toezegging dat zij legaal werk zullen vinden in de horeca of detailhandel. Eenmaal aangekomen, kunnen zij door schulden en afhankelijkheid worden gedwongen tot seksuele of arbeidsuitbuiting. Slachtoffers zijn onder meer afkomstig uit Haïti, Venezuela, Brazilië, China, Cuba, de Dominicaanse Republiek, Guyana, India en Vietnam. Ook arbeidsmigranten lopen risico. Het rapport noemt werknemers in de landbouw, winkels, de bouw en op vissersboten voor de Surinaamse kust. Kinderen zijn kwetsbaar voor uitbuiting in de landbouw, kleine bouwprojecten, goudmijnen en de informele stedelijke economie. Sommige ouders en andere familieleden zouden de seksuele uitbuiting van Surinaamse kinderen faciliteren. Daarnaast zijn er signalen van gedwongen arbeid onder Vietnamese migranten, mogelijk in de landbouw en houtkap, waarbij schulden als middel tot controle worden gebruikt. Ook Chinese immigranten zouden worden uitgebuit in de mijnbouw, dienstverlening en bouwsector. Verder zijn er meldingen van gedwongen arbeid onder Indiase werknemers in de bouw en horeca. De overheid heeft maatregelen genomen om mensenhandel te voorkomen. Er is een interdepartementale werkgroep actief en het nationale actieplan voor 2025-2026 is bijgewerkt. Samen met een lokale niet-gouvernementele organisatie zijn voorlichtingsmaterialen in verschillende lokale talen ontwikkeld. Ook onderhoudt de overheid een meldlijn voor mogelijke slachtoffers.

 De inspanningen kennen echter duidelijke beperkingen. Het parlement wees een afzonderlijk begrotingsverzoek voor de bestrijding van mensenhandel van het Ministerie van Justitie en Politie af. Daarnaast werden geen aanhoudende inspanningen gerapporteerd om de aard en omvang van mensenhandel in het binnenland systematisch te volgen. De regering deed evenmin inspanningen om de vraag naar commerciële seksuele diensten terug te dringen.  De arbeidswetgeving verbiedt werkgevers en bemiddelaars om werknemers wervingskosten in rekening te brengen, reisdocumenten af te nemen, contracten zonder toestemming te wijzigen of lonen achter te houden om werknemers tot arbeid te dwingen. Het rapport vermeldt echter niet dat werkgevers of uitzendbureaus civiel- of strafrechtelijk aansprakelijk zijn gesteld voor dergelijke praktijken. Het uitblijven van gerapporteerde zaken rond arbeidsuitbuiting betekent niet dat deze vorm van mensenhandel afwezig is. Juist het gebrek aan toezicht en onderzoek in kwetsbare sectoren maakt het moeilijk vast te stellen hoe groot het probleem werkelijk is. Zonder structurele controles, voldoende middelen en betere monitoring dreigt een deel van de uitbuiting buiten het zicht van de autoriteiten te blijven.