Drie maanden geleden zat zijn partij nog in een regeringscoalitie met de VHP, maar na zijn gedwongen vertrek als minister, acht maanden voor de verkiezingen, presenteert hij zich nu als de felste criticus van de partij waarmee hij jarenlang de macht deelde. Opvallend is dat de politieke druk voor zijn vroegtijdig aftreden door de ABOP is geïnstigeerd.

De ABOP van toen vicepresident Ronnie Brunswijk eiste zijn vertrek, en toenmalig president Chandrikapersad Santokhi gaf daaraan gehoor. Voor Somohardjo was dat het bewijs dat hij door de VHP in de steek was gelaten. Opmerkelijk is dat hij inmiddels opnieuw zij aan zij staat met Brunswijk, de man die destijds de lont in het kruitvat stak. De publieke scheldpartijen tussen Somohardjo en Brunswijk zijn ingeruild voor politieke samenwerking, dit keer onder regie van de NDP. De vroegere vijand is nu bondgenoot, en de nieuwe vijand is duidelijk: de VHP. Tijdens de begrotingsbehandeling 2025 spaarde Somohardjo zijn woorden niet en beschuldigde hij de VHP van het uitzaaien van een corruptiegezwel tijdens de vorige regering.

Somohardjo riep president Jennifer Simons op om in de strijd tegen corruptie niet met twee maten te meten en onderzoeken niet te beperken tot bepaalde familiekringen. Dit zou zijns inziens wel hebben plaatsgevonden tijdens de vorige regering waarvan hij deel uitmaakte. Zijn oproep klinkt als een moreel pleidooi, maar roept tegelijk de vraag op of het niet eerder een persoonlijke afrekening is met de partij die hem aan de kant zette.