van de recente milieuramp in het Saramacca-gebied aan te pakken. Gebeurt dat niet, dan overweegt de organisatie de kwestie voor te leggen aan regionale en internationale mensenrechten- en milieuorganisaties. In een open brief aan president Jennifer Simons stelt de OIS dat de reactie van de overheid tot nu toe onvoldoende zichtbaar, gecoördineerd en doeltreffend is geweest. Volgens de organisatie ontbreekt een structurele aanpak om de getroffen inheemse gemeenschappen adequaat te ondersteunen, ondanks de ernstige humanitaire situatie. De OIS wijst erop dat essentiële hulp, zoals schoon drinkwater, voedsel en andere basisvoorzieningen, niet tijdig beschikbaar is gesteld, terwijl de overheid op de hoogte is van de acute noden in het gebied. Hierdoor ontstaat volgens de organisatie bij de getroffen bewoners het gevoel dat zij niet met dezelfde ernst en gelijkwaardigheid worden behandeld als andere burgers.

Daarnaast benadrukt de OIS de grote economische gevolgen van de milieuramp. De vervuiling van de rivier heeft de visserij stilgelegd, waardoor veel gezinnen hun belangrijkste bron van voedsel en inkomen zijn kwijtgeraakt. De organisatie vindt dat de overheid de schade en inkomensverliezen zo snel mogelijk moet inventariseren en een passende compensatieregeling moet treffen voor de getroffen huishoudens.

Ook uit de OIS kritiek op het uitblijven van bezoeken van de ministers die verantwoordelijk zijn voor Natuurlijke Hulpbronnen en voor Olie, Gas en Milieu. Volgens de organisatie hadden beide bewindspersonen zich persoonlijk in het getroffen gebied moeten laten informeren en in gesprek moeten gaan met de getroffen gemeenschappen. In een crisis van deze omvang mag volgens de OIS zichtbaar leiderschap worden verwacht. De organisatie roept president Simons op politieke verantwoordelijkheid te nemen voor het volgens haar uitblijven van adequaat optreden. Daarbij vraagt de OIS de president om de positie van beide ministers kritisch te beoordelen en zo nodig bestuurlijke consequenties te verbinden aan hun handelen of nalaten.

De OIS stelt een termijn van veertien dagen waarbinnen de regering met geloofwaardige en concrete maatregelen moet komen. Blijft een daadkrachtige reactie uit, dan zal de organisatie zich samen met de betrokken inheemse gemeenschappen beraden op verdere stappen. Daarbij sluit zij niet uit de zaak onder de aandacht te brengen van regionale en internationale mensenrechten- en milieuorganisaties om gerechtigheid te vragen voor de getroffen inheemse bevolking en bescherming van hun fundamentele rechten.