legt volgens opiniemaker Tico Vos een dieper structureel probleem bloot in de relatie tussen Den Haag en het eiland. In een ingezonden bijdrage stelt hij dat Curaçao al decennialang de gevolgen draagt van geopolitieke besluiten, economische belangen en morele standpunten die elders worden bepaald, zonder echte zeggenschap of bescherming van lokale belangen.  Laten we ophouden met doen alsof niemand begrijpt wat hier speelt. De discussie in Nederland over de tanker met Venezolaanse olie die Curaçao aandoet, wordt gevoerd in keurige termen over waarden, signalen, klimaat en internationale rechtsorde. Het klinkt beschaafd en principieel. Maar op Curaçao klinkt dit al decennialang hetzelfde: woorden van mensen die beslissen, terwijl anderen de gevolgen dragen.

De kern van het probleem zit in die structurele kloof tussen macht en verantwoordelijkheid. Ik herinner eraan dat Curaçao decennialang draaide in het belang van Royal Dutch Shell, met ernstige milieuschade, aantoonbare gezondheidsproblemen en een economie die nooit echt mocht diversifiëren als erfenis. Toen Shell vertrok, bleef het eiland achter met vervuilde grond en een kwetsbare sociaaleconomische basis, zonder Marshallplan, zonder serieuze overdracht van kennis of economische macht en zonder structurele heropbouw.

Dat verleden is geen afgesloten hoofdstuk, maar verklaart het wantrouwen waarmee nieuwe energie- en logistieke deals worden bekeken. Ook de sancties tegen Venezuela passen in datzelfde patroon. Den Haag schaarde zich achter Europees en Amerikaans sanctiebeleid, maar voelde de gevolgen niet. Curaçao wel, met toenemende migratie, druk op zorg en onderwijs, woningnood en sociale spanning, terwijl het eiland nauwelijks inspraak had in het beleid dat deze effecten veroorzaakte.

Dezelfde geopolitieke krachten laten nu opnieuw olie via Curaçao lopen, terwijl morele verontwaardiging de boventoon voert en erkenning van de eigen rol ontbreekt. Transparantie die pas komt wanneer een tanker al is aangekomen, is geen transparantie maar schadebeperking achteraf. Een stille verschuiving van kapitaal en grond. Door woningnood, vergunningenoorlogen en politieke stilstand in Nederland zoeken investeerders hun toevlucht tot Curaçao, waar nog grond beschikbaar is en bescherming van lokaal eigendom tekortschiet. Dat leidt tot grondconcentratie, stijgende prijzen en verdringing van lokale gezinnen, zonder dat daar structurele werkgelegenheid of zeggenschap tegenover staat. (Curacao.nu)