Volgens Bondru Entertainment Suriname (BES) is er geen concreet onderzoek gedaan naar het kennisniveau binnen de sector, maar bestaat wel de algemene indruk dat veel actoren zich nauwelijks bewust zijn van deze rechten.  De organisatie stelt dat de Surinaamse muziekscene kleinschalig is en nog niet kan worden gezien als een volwaardige industrie. Hierdoor is er weinig sprake van complexe structuren of conflicten tussen partijen. “Omdat de sector rela­tief overzichtelijk is, blijven discussies over rechten en vergoedingen vaak uit.” Over de vraag wie verantwoor­delijk is voor het regelen en betalen van muziekrechten, bestaat eveneens onduidelijkheid. Binnen de sector leeft volgens de BES het idee dat dit een taak van de overheid is.Echter, in werkelijk­heid gaat het om een privaatrechtelijke aangelegenheid, waarbij gebruikers van muziek, zoals organisatoren, zelf verantwoordelijk zijn voor het verkrij­gen van toestemming en het betalen van vergoedingen. In de praktijk worden muziekrechten in Suriname beperkt nageleefd. Grote conflicten of rechtszaken tussen ma­kers zijn zeldzaam, en een brede maat­schappelijke discussie over het belang van auteursrechten is nog niet op gang gekomen. Hierdoor blijft ook de be­wustwording onder artiesten en orga­nisatoren achter.  De gebrekkige naleving heeft directe gevolgen voor muzikanten en com­ponisten. Een belangrijk risico is inkomstenderving: wanneer muziek zonder toestemming commercieel wordt gebruikt, verdienen anderen aan het werk van de maker, zonder dat daar een vergoeding tegenover staat.  Daarnaast kan de waarde van een muziekwerk afnemen wanneer het ongecontroleerd en zonder afspra­ken wordt gebruikt. Deskundigen vergelijken dit met een voertuig dat voortdurend door anderen wordt gebruikt zonder toezicht: na verloop van tijd vermindert zowel de kwali­teit als de waarde. Hoewel de bescherming van intellec­tueel eigendom in Suriname terug­gaat tot de Auteurswet 1913, bood deze wet lange tijd onvoldoende concrete handvatten voor muziek­rechten en de handhaving daarvan. Makers moesten zelf hun rechten af­dwingen, wat vaak lastig bleek door problemen rond bewijsvoering.  Met een wetswijziging in 2015 is ge­probeerd hierin verbetering te bren­gen. De aangepaste wet voorziet in de oprichting van een auteursrech­tenbureau waar makers hun muziek kunnen registreren. Dit bureau moet vervolgens optreden als vertegen­woordiger en beschermer van hun rechten. Belangrijk detail is dat dit bureau niet door de overheid wordt opgericht, maar vanuit particulier initiatief moet ontstaan. De Staat heeft daarmee de randvoorwaarden gecreëerd, maar legt de verantwoor­delijkheid bij de sector zelf. Volgens betrokkenen ligt de groot­ste uitdaging nu bij het vergroten van de bewustwording binnen de muziekscene. Zonder duidelijke kennis van rechten en plichten blij­ven zowel organisatoren als arties­ten kwetsbaar. De ontwikkeling van een sterker auteursrechtensysteem wordt gezien als een cruciale stap richting een volwassen Surinaamse muziekindustrie, waarin creativi­teit niet alleen wordt gewaardeerd, maar ook eerlijk wordt beloond.