Maar eigenlijk begon het moment waarop de paus het roer van de kerk stevig in handen nam om zijn koers uit te stippelen al woensdagochtend. Toen kondigde hij tijdens de wekelijkse audiëntie met gelovigen en bezoekers aan dat hij vanaf nu iedere week onderwerpen gaat behandelen die te maken hebben met het Tweede Vaticaans Concilie.

Dat was begin jaren 60 een drie jaar durende ingrijpende bisschoppenvergadering waarmee paus Johannes XXIII de kerk in de pas wilde brengen met de moderne tijd. Het was een kerkvernieuwing die, volgens velen, nu pas onder paus Franciscus en ook paus Leo XIV met verve geïmplementeerd wordt. De documenten van dat Concilie zijn, aldus Leo, nog altijd zeer relevant maar niet altijd goed begrepen. Daar gaat hij dus persoonlijk iets aan doen.

Diezelfde middag opende de paus vervolgens die speciale vergadering achter gesloten deuren. Van de 245 kardinalen verspreid over de hele wereld waren er 170 aanwezig. Niet iedereen dus, want sommigen zijn te oud of te ziek.  Dit soort speciale vergaderingen of Buitengewone Consistories tussen een paus en het college van kardinalen zijn zeldzaam. Onder Benedictus XVI is er niet één bijeengeroepen. Franciscus deed het wel, een jaar na zijn verkiezing, maar besloot vervolgens om zijn hervormingen alleen te bespreken met een select groepje van maximaal negen kardinalen uit alle windstreken. Waarschijnlijk omdat hij de nodige tegenstand verwachtte als hij iedereen mee zou laten praten. En hij had gelijk, want hij liet bij zijn overlijden een verdeeld college achter. (NOS)