Volgens hem stapelen voorbeelden van wat hij als normvervaging en gebrek aan handhaving ziet zich op en dreigt de leefbaarheid van Paramaribo daaronder te bezwijken.

Pawiroredjo richt zijn kritiek ditmaal onder meer op de situatie rond het Academisch Ziekenhuis Paramaribo (AZP), waar hij als arts werkzaam is. Hij vindt het onbegrijpelijk dat voor de ingang van het ziekenhuis vergunningen worden verstrekt aan onder anderen groenteverkopers en verkopers van snacks en worstjes. “Nu gun ik iedereen een broodje, maar hoe willen we dat ons land eruit gaat zien?”, vraagt Pawiroredjo retorisch. Het begint te lijken op wat ze in Brazilië een ‘favela’ noemen.’

Zijn vergelijking met Braziliaanse favela’s is bedoeld als waarschuwing voor wat volgens hem kan gebeuren wanneer ruimtelijke ordening, handhaving en stadsplanning onvoldoende worden aangepakt. Favela’s zijn informele stedelijke nederzettingen die vooral bekend zijn uit grote Braziliaanse steden.

Eerder klaagde hij ook over geluidsoverlast van partybussen die volgens hem steeds vaker voor overlast zorgen in woonwijken. Hij zegt zelf regelmatig wakker te liggen van bussen die tot diep in de nacht met harde muziek door de stad rijden.

Ook de toestand van de binnenstad na drukke uitgaansavonden blijft hem frustreren. Vooral op zondagochtend zou volgens Pawiroredjo zichtbaar worden hoeveel afval bezoekers achterlaten. De Wilhelminastraat noemt hij als één van de plekken waar de gevolgen van achtergelaten afval duidelijk merkbaar zijn.