het 8 Decemberstrafproces die de afgelopen week veel maatschappelijke aandacht trokken. Volgens de president is de discussie in de media en politiek vaak misleidend, omdat gratie strikt procedureel verloopt en volledig afhangt van een officieel verzoek van de gevangene zelf.

 “Gratie is een persoonlijk verzoek van de gedetineerde. Totdat zo’n verzoek op mijn bureau ligt, weet ik niets van gratie”, stelde Simons onomwonden. “Zolang de betrokkenen geen verzoek indienen, ligt er geen dossier voor mij. Punt. Simons schetste een beeld van de administratieve realiteit: “Ik ontvang dagelijks vele gratieverzoeken. Instellingen en organisaties vragen massaal gratie voor hun achterban, vooral nu het 50 jaar jubileum nadert. Het Ministerie van Justitie en Politie verwerkt deze verzoeken eerst, maakt een overzicht van wie het heeft gevraagd, wanneer de straf is begonnen en welke voorwaarden gelden. Pas daarna komen de verzoeken bij mij terecht.”

Volgens de president is veel van de recente commotie ontstaan door onduidelijke communicatie: “Sommige brieven worden door advocaten ingediend, maar zijn niet door de betrokken personen ondertekend. In zulke gevallen beschouw ik het niet als een officieel gratieverzoek. De vier veroordeelden waarover zoveel discussie is geweest, hebben zelf nooit een officieel verzoek ingediend.”

Simons erkende dat publieke en politieke verwachtingen voelbaar zijn, maar benadrukte dat politieke voorkeuren geen rol spelen: “Iedereen mag zijn mening uiten, maar gratie kan alleen worden aangevraagd door de gedetineerde zelf. Tot dat moment ligt de beslissing niet bij mij. Wij waken over de mensenrechten van iedereen, ook van de vier betrokkenen. Niemand wordt vergeten.”

Op de vraag naar haar persoonlijke mening, los van haar rol als president, wees Simons op het bindende karakter van rechterlijke uitspraken: “Wat ik persoonlijk dacht over een zaak of wie een vonnis verdiende, is niet langer relevant. De rechter heeft zijn oordeel geveld; dat proces is afgesloten. Totdat er een officieel verzoek bij mij binnenkomt, is het voor mij gesloten. Wij waken over de rechten van alle personen in de instellingen, net als bij andere burgers.”

Simons erkende dat de druk van de samenleving voelbaar is, maar zette de nadruk op haar prioriteiten: “Het land staat voor vele uitdagingen. Soms kan ik niet slapen door de hoeveelheid werk, maar ik laat me niet leiden door individuele druk of mediacampagnes. Mijn taak is het waarborgen van recht en orde, en dat blijft mijn focus.”

De president sloot haar toelichting af met een duidelijke boodschap: “Iedere discussie over gratie mag plaatsvinden, maar ik blijf verantwoordelijk voor een zorgvuldig dossier voor alle Surinamers. Totdat een officieel verzoek op mijn bureau ligt, wordt er geen gratie verleend. Punt uit.”

Met deze woorden zet Simons een streep door speculaties en politieke druk rond een uiterst gevoelig dossier. Haar boodschap is glashelder: gratie wordt niet bepaald door publieke opinie of politieke belangen, maar uitsluitend via de wettelijke procedures die daarvoor zijn vastgesteld.