afgetrapt. Op het Onafhankelijkheidsplein vormden de leerlingen een gigantische levende Surinaamse vlag, een choreografie die discipline, samenwerking en vaderlandsliefde tot één krachtig beeld samensmolt.

 Ad-interim minister van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur, Diana Pokie, sprak de menigte toe en benadrukte het historische karakter van het moment. “Vandaag vieren wij niet alleen een jubileum, maar ook de kracht van verbondenheid”, stelde zij. De jongeren vormden volgens haar “een levend kunstwerk – een vlag die niet alleen wappert in de wind, maar klopt in het hart van onze jeugd”. Pokie complimenteerde de scholieren voor hun inzet en samenwerking. “Jullie hebben vaderlandsliefde getoond. Jullie hebben ondanks verschillen laten zien dat samen een prachtig resultaat kan worden neergezet: een mensenvlag. Jullie zijn de dragers van deze vlag en de erfgenamen van een rijke geschiedenis.”

De minister riep jongeren op hun verantwoordelijkheid te kennen. “Jullie zijn de stem van morgen, de handen van verandering, de ogen van hoop. Onthoud: United we stand, divided we fall. Samen staan we sterk.” Ook richtte zij dankwoorden tot leerkrachten, ouders, begeleiders en de organisatie. “U bent de stille motor achter deze viering. Dankzij u schrijven onze jongeren geschiedenis.”

De voorzitter van De Nationale Assemblée, Ashwin Adhin, plaatste het moment in de bredere historische context. Hij verwees naar de oude vlag van vóór 1975, die de vijf bevolkingsgroepen symboliseerde. “En nu vormen jullie onze moderne vlag: groen, wit, rood met een gouden ster. Jullie laten zien waar Suriname vandaan komt en waar het naartoe gaat. Want wie de vlag draagt, draagt de toekomst.” Adhin bedankte ook de militairen die de jongeren wekenlang trainden. “Dit is niet zomaar gymnastiek. Dit is discipline. Dit is gymnastrada: de straat als het podium en het volk als getuige”. Hij benadrukte dat eenheid niet van bovenaf wordt opgelegd. “Eenheid begint niet bij de regering en niet bij het parlement. Eenheid begint hier, op het plein. Laat het beeld van 7.500 kinderen, één vlag, voor altijd in ons geheugen blijven. Suriname kan verder als wij samen verder willen.”

President Jennifer Simons koos voor een korte maar betekenisvolle boodschap. Ze herinnerde het publiek eraan dat zij in 1975 – bij de verkrijging van Surinames onafhankelijkheid – zelf getuige was van een vergelijkbare vlagdemonstratie. “En vandaag zie ik het weer. Over vijftig jaar zullen jullie terugkijken en deze dag herinneren”. Haar boodschap aan de jongeren was eenvoudig maar direct: “Studeren. Werken. Plezier maken. Bouw Suriname! Wanneer we het allemaal doen, Sranan sa wini – Suriname zal winnen”. Met het gezamenlijk uitroepen van “Sranan sa wini!”, sloot de president het officiële programma af, gevolgd door “gran tangi” als dankbetuiging aan iedereen die de viering mogelijk maakte.