tussen mensenrechten en effectieve wetshandhaving. Hij vindt dat de wettelijke bescherming van verdachten niet zover mag reiken dat de slagkracht van politie en justitie wordt ondermijnd, vooral wanneer het gaat om geweldsdelicten en ernstige misdrijven. “De grens tussen mensenrechten en rechten van verdachten, onder andere zware misdadigers, is een dunne lijn.”

 In de huidige praktijk voelen opsporingsambtenaren zich volgens de ABOP-parlementariër regelmatig beperkt in hun handelen uit angst voor juridische repercussies, zelfs wanneer een verdachte op heterdaad is betrapt en aangehouden. Dit zou volgens Betterson kunnen leiden tot onzekerheid in het optreden en terughoudendheid bij het handhaven van de openbare orde. De opmerkingen van Betterson raken daarmee een fundamentele vraag binnen het strafrecht. “Soms vragen politieambtenaren zich af hoe ze die man moeten vasthouden, want die gaat me aanklagen, terwijl die man net klaar is met iemand beroven en mishandelen”, legde hij uit tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen (APB).

Daarnaast wijst Betterson op het belang van preventie als structurele aanpak van criminaliteit. Jongeren die geen duidelijk toekomstperspectief hebben, lopen volgens hem een verhoogd risico om aansluiting te vinden bij personen die zich bezighouden met illegale activiteiten. Investeringen in opleidings- en ontwikkelingsprogramma’s moeten voorkomen dat jeugdigen in criminele circuits terechtkomen.

 Ook het huidige insluitingsbeleid verdient volgens hem aandacht. Wanneer first offenders in detentie worden geplaatst tussen ervaren criminelen, vergroot dit, naar inzien van Betterson, de kans op verdere criminalisering. “Dat is een universiteit voor de first offenders om een betere crimineel te worden, wat we niet moeten hebben”, aldus de volksvertegenwoordiger. Een gedifferentieerd detentiebeleid, waarbij beginnende en geroutineerde delinquenten gescheiden worden, zou recidive moeten helpen terugdringen.