Volgens de Orde gaat het voorstel, dat onder meer de mogelijkheden tot beslaglegging op staatsvermogen verder wil beperken, in de huidige vorm te ver. De bescherming van de continuïteit van de overheid mag volgens de advocaten niet betekenen dat burgers en ondernemingen wel een rechterlijke overwinning kunnen behalen, maar vervolgens nauwelijks mogelijkheden hebben om die uitspraak daadwerkelijk uit te voeren. De SOVA heeft haar bezwaren kenbaar gemaakt aan De Nationale Assemblee. De Orde erkent dat de Staat moet kunnen beschikken over middelen die noodzakelijk zijn voor essentiële overheidstaken. Wanneer bijvoorbeeld salarissen, zorg, onderwijs of andere publieke voorzieningen door beslaglegging in gevaar komen, raakt dat immers de samenleving als geheel. Volgens de SOVA bestaat daarvoor echter al een wettelijke bescherming. Artikel 436 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering bepaalt dat goederen die voor de openbare dienst zijn bestemd, niet vatbaar zijn voor beslag. Ook artikel 436a bepaalt dat onroerende zaken en de daaraan verbonden rechten die aan de overheid toebehoren, worden geacht voor de openbare dienst bestemd te zijn. De Orde vreest dat het nieuwe wetsvoorstel de bescherming aanzienlijk verder uitbreidt. Wanneer een ruime definitie wordt gehanteerd voor wat onder “publieke middelen” valt, kunnen volgens de SOVA ook staatsgoederen en vermogensrechten buiten de strikt noodzakelijke publieke sfeer worden afgeschermd. Daarmee komt volgens de advocaten een fundamenteel beginsel van de rechtsstaat onder druk te staan. Een burger of onderneming die een rechtmatige vordering op de Staat heeft, moet niet alleen toegang hebben tot de rechter. Als de rechter de vordering toewijst, moet er ook een reële mogelijkheid bestaan om de uitspraak ten uitvoer te leggen. “Een rechterlijke uitspraak mag niet alleen een recht op papier zijn”, is de kern van de kritiek van de Orde. De SOVA pleit daarom voor een duidelijke toets waarbij per geval wordt vastgesteld welke staatsmiddelen daadwerkelijk noodzakelijk zijn voor de openbare dienst. Ook de voorgestelde regeling rond bestaande beslagen baart de Orde zorgen. Het wetsvoorstel voorziet erin dat bepaalde reeds gelegde derdenbeslagen op banktegoeden, geldvorderingen en andere vermogensrechten van de Staat worden opgeheven. Volgens de SOVA kan daarmee een verhaalsmogelijkheid verdwijnen die een schuldeiser al rechtmatig heeft verkregen. 

Daarnaast wordt voorgesteld dat bestaande beslagen na vijf jaar onder bepaalde omstandigheden van rechtswege nietig kunnen worden. De Orde vindt die termijn problematisch, omdat gerechtelijke procedures soms jarenlang duren zonder dat de schuldeiser daar invloed op heeft. De SOVA vindt dat daarom niet alleen naar de ouderdom van een beslag moet worden gekeken. Ook de aard van de vordering, de stand van de procedure en de reden waarom nog geen verdere executie heeft plaatsgevonden, moeten volgens haar worden meegewogen. Een individuele beoordeling door de onafhankelijke rechter is daarbij noodzakelijk. De Orde vraagt de Assemblee het wetsvoorstel niet in de huidige vorm aan te nemen. Zij pleit voor een regeling waarin zowel de continuïteit van de openbare dienst als effectieve rechtsbescherming wordt gegarandeerd. Als mogelijke oplossing noemt de SOVA een bijzondere, snelle rechterlijke procedure voor oude of kennelijk achterhaalde beslagen. Volgens de advocaten is een sterke rechtsstaat uiteindelijk gebaat bij beide belangen. De Staat moet haar essentiële taken kunnen uitvoeren, maar moet zich tegelijkertijd houden aan rechterlijke uitspraken en haar wettelijke verplichtingen.