die een groep buitenlandse mennonieten had aangespannen om hun uitzetting tegen te houden. Volgens de kantonrechter heeft de Staat door zijn optreden de fundamentele beginselen van de Surinaamse rechtsstaat geschonden en de betrokken vreemdelingen hun recht op een effectief rechtsmiddel ontnomen. Het vonnis werd op 9 november 2026 uitgesproken. De zaak draaide om de uitzetting van een groep mennonieten die via hun raadsman bij de kantonrechter in kort geding was gegaan. Daarnaast had de groep een herzieningsverzoek ingediend bij de president van de Republiek Suriname. Terwijl deze procedure nog liep en het kort geding in behandeling was, zette de Staat een deel van de groep uit.

Juist dat optreden vormt volgens de kantonrechter de kern van de rechtsschending. Artikel 34 lid 1 van de Vreemdelingenwet bepaalt dat het indienen van een herzieningsverzoek bij de president onder bepaalde omstandigheden automatisch leidt tot opschorting van de uitzetting. Omdat de president op dat moment nog geen formeel besluit had genomen, mocht de uitzettende instantie niet zelfstandig vooruitlopen op die beslissing.

De autoriteiten waren volgens de kantonrechter evenmin bevoegd om zelf te beoordelen dat het herzieningsverzoek kansloos was. Door de uitzetting toch uit te voeren, terwijl zowel de gerechtelijke procedure als de formele herzieningsprocedure nog liepen, werd de groep de mogelijkheid ontnomen om daadwerkelijk gebruik te maken van de beschikbare rechtsmiddelen.

De oorspronkelijke vordering van de groep was aanzienlijk. De vreemdelingen wilden dat de Staat werd bevolen de uitzetting op te schorten, met een dwangsom van SRD 10 miljoen per dag tot maximaal SRD 100 miljoen. Ook eisten zij dat rechtsbijstand werd toegestaan, op straffe van een dwangsom van SRD 500.000 per uur tot maximaal SRD 50 miljoen. Daarnaast vroegen zij om vergoeding van de proceskosten en het salaris van hun raadsman, begroot op SRD 150.000. Uiteindelijk werd een deel van de groep vóór de behandeling ter terechtzitting uitgezet. De overgebleven vreemdelingen trokken vervolgens, met het oog op gezinshereniging, hun vordering tot opschorting van de uitzetting in en wilden eveneens vertrekken. Bij rolbeschikking van 3 november stelde de kantonrechter vast dat de vorderingen over de opschorting waren ingetrokken. Alleen de beslissing over de proceskosten bleef over. Daarbij moest worden beoordeeld of het optreden van de Staat aanleiding had gegeven tot het aanspannen van het kort geding. De kantonrechter oordeelde dat dit inderdaad het geval was. De Staat moet daarom SRD 19.500 aan proceskosten betalen. Daarmee is de zaak niet alleen een financiële veroordeling geworden, maar ook een rechterlijke vaststelling dat overheidsoptreden de wettelijke bescherming van vreemdelingen en hun toegang tot rechtsbescherming niet mag doorkruisen.