terwijl 6,3 procent moet rondkomen van minder dan USD 4,20 per dag. Beide cijfers vertonen bovendien een verbeterende trend. Maar achter deze statistieken gaat een veel complexere werkelijkheid schuil. Het rapport maakt duidelijk dat lage armoedecijfers niet automatisch betekenen dat de levensomstandigheden van de bevolking daadwerkelijk zijn verbeterd. De onderzoekers benadrukken dat armoede veel meer omvat dan alleen inkomen. Toegang tot kwalitatief onderwijs, gezondheidszorg, werkgelegenheid, sociale bescherming en economische kansen bepalen uiteindelijk of mensen duurzaam uit de armoede kunnen ontsnappen. Juist op die terreinen laat Suriname nog aanzienlijke tekortkomingen zien. Hoewel de internationale armoede-indicatoren positief ogen, staat Suriname slechts op de 78e plaats van 169 landen op de wereldwijde SDG-index, met een score van 70,0 punten. Daarmee blijft het land net onder het gemiddelde van Latijns-Amerika en het Caribisch gebied.

Het rapport waarschuwt dat de economische kwetsbaarheid van Suriname de vooruitgang in de armoedebestrijding kan ondermijnen. De economie blijft sterk afhankelijk van enkele sectoren en natuurlijke hulpbronnen, waardoor internationale prijsschommelingen, economische crises en inflatie direct doorwerken in de koopkracht van huishoudens. Zonder bredere economische groei en meer werkgelegenheid blijft een groot deel van de bevolking financieel kwetsbaar.

Daarnaast wijst het rapport op structurele problemen die nauw samenhangen met armoede. Zo rondt slechts 42,3 procent van de jongeren het lager secundair onderwijs af. Een laag opleidingsniveau beperkt de kansen op de arbeidsmarkt en vergroot het risico op langdurige armoede. Ook de inkomensverdeling blijft ongelijk. Met een Gini-coëfficiënt van 39,2 en een Palma-ratio van 1,8 is de welvaart nog altijd ongelijk verdeeld.

De onderzoekers signaleren eveneens knelpunten op het gebied van voedselzekerheid. Hoewel slechts 9,7 procent van de bevolking ondervoed is, kampen tegelijkertijd veel Surinamers met ongezonde voeding en obesitas. Dat onderstreept dat voedselzekerheid niet alleen draait om voldoende voedsel, maar ook om de kwaliteit en toegankelijkheid ervan.

Ook de kwaliteit van publieke voorzieningen speelt een rol. De toegang tot veilig drinkwater (98 procent) en elektriciteit (99,6 procent) is vrijwel universeel, maar op andere terreinen blijft de dienstverlening achter. Slechts 39,6 procent van het afvalwater wordt gezuiverd en het openbaar vervoer bereikt slechts 19 procent van de bevolking. Zulke tekortkomingen raken vooral de armste huishoudens.

Een ander zorgpunt is de beperkte statistische capaciteit van het land. Suriname behaalt slechts 58,6 punten op de Statistical Performance Index. Volgens de onderzoekers bemoeilijkt dit een effectieve aanpak van armoede, omdat beleidsmakers zonder betrouwbare gegevens moeilijk kunnen bepalen waar de grootste noden liggen en welke maatregelen daadwerkelijk effect hebben. Tegelijkertijd scoort Suriname met 76,6 punten juist hoog op internationale samenwerking binnen de Verenigde Naties, wat mogelijkheden biedt om via internationale partners extra kennis en financiering aan te trekken voor armoedebestrijding.

 De centrale boodschap van het Sustainable Development Report is dan ook helder: de lage cijfers voor extreme armoede zijn bemoedigend, maar mogen geen reden zijn voor zelfgenoegzaamheid. Zolang onderwijs, economische kansen, inkomensverdeling en de kwaliteit van publieke voorzieningen achterblijven, blijft de kans groot dat veel Surinamers ondanks een inkomen boven de internationale armoedegrens in een kwetsbare positie verkeren. Armoede is volgens het rapport geen kwestie van inkomen alleen, maar van de kansen die mensen hebben om een waardig en zeker bestaan op te bouwen.