Zaterdag vond daarom een belangrijke “Doro na ati” bijeenkomst plaats bij het ABO. Een moment van bezinning, maar vooral van verontwaardiging. “De onvrede onder leerkrachten groeit. Er is geen enkel zicht op een beter bestaan. De lonen blijven achter, de werkdruk stijgt, en zelfs de meest basale medische voorzieningen voor leerkrachten zijn ondermaats en beschamend. We geven onszelf weg aan een systeem dat niets teruggeeft. En toch blijft de opkomst laag. Waarom?”, haalt het Syndicaat voor Onderwijsgevenden.

Hoeveel erger moet het nog worden voordat we massaal opstaan? Vraagt het syndicaat zich af.  Het is makkelijk om te vragen wat onderwijsorganisaties doen voor leerkrachten maar de échte vraag is: wat doen wij zelf? Hoe lang blijven we toekijken terwijl onze waardigheid wordt uitgehold? “Aan de kleine maar krachtige groep die aanwezig was: dank voor jullie lef en solidariteit. Jullie zijn het bewijs dat verandering begint bij actie. Het is nu tijd om de rest wakker te schudden. Onderwijs redt levens. maar wie redt de leerkracht?”, aldus het Syndicaat voor Onderwijsgevenden.