na een spannende strafschoppenserie met 4-3 verslagen. Na de reguliere speeltijd en verlenging stond er nog altijd 0-0 op het scorebord. De eerste helft ging gelijk op. Beide ploegen opereerden vanuit een gesloten organisatie en zochten van daaruit de aanval op. Grote kansen waren schaars, maar de beste mogelijkheid was voor Transvaal. Aanvaller Cherano Esajas, die de laatste weken in uitstekende vorm verkeert, verscheen alleen voor doelman Gianni Forster, maar slaagde er niet in het net te vinden. Daardoor gingen de teams met een brilstand de rust in.

Na de hervatting nam Voorwaarts meer initiatief en trok het vaker ten aanval. De ploeg wist enkele keren gevaarlijk door te komen richting het doel van Paolo Santos, maar miste precisie in de eindfase. Aan de andere kant kreeg Esajas opnieuw een uitgelezen kans nadat de defensie van Voorwaarts in de fout ging. Wederom wist de aanvaller de doelman niet te passeren.

In de 88ste minuut veranderde het wedstrijdbeeld toen invaller Alvaro Keizerweerd de rode kaart kreeg. Transvaal moest de slotfase met tien man afwerken. Voorwaarts slaagde er echter niet in het numerieke overwicht uit te buiten, waardoor de wedstrijd na negentig minuten nog steeds in evenwicht was: 0-0.

De verlenging van twee keer 15 minuten bracht evenmin een beslissing. Voorwaarts probeerde vooral via dieptepasses achter de verdediging van Transvaal te komen, maar de groen-witten verdedigden met veel discipline en gaven nauwelijks kansen weg. Ook in de tweede verlenging hield de achterhoede van Transvaal stand, waardoor strafschoppen uitsluitsel moesten brengen. In de strafschoppenserie trok Voorwaarts uiteindelijk aan het langste eind. Hoewel Quiliano Stedenburg de eerste strafschop miste, herstelde de ploeg zich goed. Bij Transvaal faalden Sergino Eduard en Jannick Pika vanaf elf meter. Dechamar Hunte benutte vervolgens de beslissende strafschop en bezorgde Voorwaarts daarmee het bekerkampioenschap.