De dalende visvangst wordt deels toegeschreven aan de offshore-activiteiten van oliemaatschappijen, terwijl Suriname als zondebok wordt aangewezen omdat het de Guyanese vissers geen toegang verleent tot zijn visgronden.

De Guyanese vissers voelen zich in de steek gelaten, met name vanwege de 150 visvergunningen die, volgens Guyana, door de Surinaamse president Chandrikapersad Santokhi waren beloofd. Zoals de zaken er nu voorstaan, lijkt het dat de Guyanezen naar deze vergunningen kunnen fluiten onder de huidige regering van Suriname.

Op sociale media circuleren video’s waarin wanhopige vissers hun situatie aankaarten. “Ik heb nog nooit zoiets gezien in mijn hele leven”, verzucht een visser in een videoboodschap. Een collega-visser klaagt dat ze al drie maanden meer lege netten ophalen dan vis. “Onze kinderen lijden honger en we kunnen onze brandstofkosten niet eens meer dekken”, voegt een ander toe.

Uit pure wanhoop wagen sommige vissers zich illegaal in Surinaamse wateren, met alle risico’s van dien. Enkele weken geleden nam de Surinaamse Kustwacht twee Guyanese vissersboten in beslag wegens illegale visserij. Aan boord bevonden zich acht vissers zonder identificatiepapieren, wat voor irritatie zorgde bij de Guyanese regering die Suriname onredelijk vindt voor het niet waarmaken van een ‘gedane belofte’.

Veel vissers in Guyana geloven dat de offshore olieactiviteiten van ExxonMobil een directe invloed hebben op de visstand. De regering van Guyana wijst deze beschuldigingen echter van de hand en stelt dat de daling in visvangsten al sinds 2013 gaande is, nog vóór de ontdekking van olie in Guyanese wateren.

Volgens een voorlopig rapport van de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO), uit 2024 kan de afname van de visbestanden niet direct worden toegeschreven aan olie-exploratie. De FAO stelt dat overbevissing waarschijnlijk de grootste oorzaak is van de dalende vangsten in Guyana.