verantwoordelijk is voor ongeveer 30% van de totale methaanuitstoot. Grote bronnen van de uitstoot van methaan zijn de agrarische sector, waaronder landbouw en veeteelt, maar ook afvalstortplaatsen, de productie en het transport van olie, kolen en aardgas. De agrarische sector en de opkomende offshore-industrie voor de kust zijn belangrijke economische bronnen voor Suriname. Het wordt volgens minister Patrick Brunings van Olie, Gas en Milieu spijkers met koppen slaan bij de volgende klimaatconferentie (COP30) die in november gehouden wordt in Belém.

De minister is net terug van een voorbereidende bijeenkomst in Mexico waar gesproken is over de balans tussen milieubescherming en de ontwikkeling van productiesectoren die broeikasgassen uitstoten.  “Ik zal waarschijnlijk nog drie tot vier keer zelfs moeten afreizen als voorbereiding op deze belangrijke top: klimaat en impact”, zegt de minister.

Er zijn door de vorige regering wat initiatieven ontwikkeld die volgens Brunings goed zijn en zullen worden voortgezet. “Bijna alle initiatieven zetten we voort”, stelde de minister woensdag voor aanvang van de wekelijkse vergadering van de Raad van Ministers. “De programma’s zijn goed, die zetten we voort.” De nadruk ligt in het nieuwe beleid vooral op bewustwording. “Daar willen we heel erg op gaan focussen. Vooral bij de jeugd.” Er zal samen met het Ministerie van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur worden samengewerkt.

Suriname zal het onderste uit de kan moeten halen om van zich af te bijten. De internationale druk op het tegengaan van broeikasgassen neemt steeds meer toe. Sinds de pre-industriële tijd draagt methaan naar schatting voor 30% bij aan de mondiale temperatuurstijging. Bovendien leidt methaanvervuiling jaarlijks tot ongeveer 1 miljoen vroegtijdige sterfgevallen door luchtverontreiniging. Onderzoekers constateren dat alleen ontwikkelde landen hun methaanuitstoot structureel hebben weten terug te dringen, vooral dankzij hogere productie-efficiëntie en schonere technologieën. Ontwikkelingslanden, waar dergelijke middelen vaak ontbreken, zien hun emissies juist stijgen door verschuivende handelsstromen en toenemende consumptie.