Dit idee speelt in op de enorme maatschappelijke druk om te presteren; in een cultuur waarin professioneel succes en sociale status nauw met elkaar verbonden zijn, komen mensen met teruglopende economische groei en een schaars banenaanbod voor de uitdaging te staan om gezichtsloosheid te voorkomen. De vraag blijft hoe echt of geloofwaardig zo’n bestaan is: sommige mensen zien het als een manier om structuur, regelmaat en sociale interactie terug te krijgen, stress te verlichten en niet vast te komen te zitten in huiselijk isolement, terwijl anderen het concept afwijzen als zelfbedrog en verspilling. Desalniettemin duiken deze nepkantoren op in zowel grote steden zoals Peking als middelgrote en inlandse steden als Guilin, en de publieke discussie online is heftiger dan ooit. Bezorgde stemmen waarschuwen dat men geld en tijd beter kan investeren in vaardigheden die de arbeidskansen daadwerkelijk vergroten, in plaats van te betalen om te doen alsof men werkt en tegen familie en vrienden te liegen over het verloop van iemands carrière. Voorstanders, daarentegen, benadrukken dat de kantoren een praktijk kunnen bieden die helpt om kritiek te vermijden en om een dempende tussenstap te bieden tussen uitkeringsafhankelijkheid en een echte baan. In Hangzhou zijn er zelfs strikte regels die de huurders verplichten op tijd te komen, geen spelletjes te spelen en geen rookpauzes te nemen, omdat men hen opdrachten geeft die hen voorbereiden op echte werkomstandigheden. Deze ontwikkeling illustreert de diepliggende onzekerheid op de arbeidsmarkt en de groeiende noodzaak om de stigmas rondom werkloosheid te bespreken en aan te pakken, zeker nu het vooruitzicht voor velen onzekerder is geworden en de verwachtingen van ouders en families hoog blijven. (NOS)