Volgens minister Harish Monorath van Justitie en Politie moet de samenleving echter rekening houden met de beperkte uitvoercapaciteit van het korps.

De kritiek richtte zich vooral op het feit dat de politie niet onmiddellijk zichtbaar was bij de eerste zoekacties. De minister erkende dat er een tijdsverloop was van enkele uren voordat de volledige inzet op gang kwam, maar benadrukte dat een zoekactie in dicht bosgebied specialistische kennis vereist. “Niet elke politieman is toegerust om in het bos te zoeken.” “Daar heb je woudlopers, jachtopzieners en militairen voor nodig die daarin zijn getraind”, aldus de bewindsman.

Uiteindelijk werd een gecombineerde operatie op touw gezet waarbij veertig manschappen drie dagen lang dag en nacht hebben gezocht. Ook werd een nieuw type drone ingezet dat warmte en energie kan detecteren in beboste gebieden. De minister stelt dat deze technologie intensief is gebruikt tijdens de operatie.

Toch blijft de vraag hangen of Suriname beschikt over een adequaat noodprotocol voor vermissingen in het binnenland. De minister gaf aan dat hij zelf nog geen uitgewerkt protocol heeft gezien waarin duidelijk staat wie binnen hoeveel minuten moet uitrukken en welke eenheden direct moeten worden geactiveerd. “Als iemand verdwaald in het bos, moet er een strak protocol zijn en daaraan moet dan gewerkt worden”,  zegt hij.

Daarmee legt deze zaak een breder probleem bloot: de structurele tekorten binnen het veiligheidsapparaat. De minister pleit voor meer middelen op de begroting, zodat voertuigen, extra drones en een sneller communicatienetwerk kunnen worden aangeschaft. Sneller ter plaatse zijn is volgens hem alleen zinvol als er daadwerkelijk adequaat kan worden opgetreden.

De maatschappelijke kritiek noemt hij deels ongefundeerd. Volgens hem wordt te weinig benadrukt dat er intensief is gezocht en dat verschillende diensten hebben samengewerkt. Wel erkent hij impliciet dat er ruimte is voor verbetering, vooral in de organisatie en voorbereiding van dergelijke operaties.