De missie, georganiseerd door de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM) Suriname, maakt deel uit van een Skills Mobility Partnership (SMP) en moest nieuwe impulsen geven aan het zorgonderwijs. De inzichten zijn waardevol, maar leggen tegelijkertijd pijnlijk bloot waar Suriname structureel achterblijft.

 De groep, bestaande uit deelnemers van het Uma Training and Education Institute Suriname (UTOS), Quality College Suriname en IOM, verbleef van 22 februari tot en met 5 maart in België. Tijdens het bezoek werden instellingen zoals CVO Miras in Brugge en HIVSET in Turnhout bezocht, evenals ziekenhuizen en zorginstellingen.

De centrale vraag: hoe kan Suriname zijn verpleegkundig onderwijs verbeteren in een tijd waarin de druk op de zorgsector toeneemt? Het antwoord lijkt deels gevonden in de Belgische aanpak, waar theorie en praktijk naadloos op elkaar aansluiten. Studenten worden daar via gestructureerde stages en praktijkmodules direct voorbereid op de werkvloer; een aanpak die in Suriname nog gefragmenteerd is.

 Volgens Eraina Yaw, waarnemend hoofd van het IOM-kantoor in Suriname, zijn de lessen uit België cruciaal. Zij benadrukt dat de uitwisseling niet alleen draait om kennisoverdracht, maar om het versterken van de veerkracht van het gehele zorgsysteem. “De verwachtingen zijn hoog: deze inzichten moeten leiden tot concrete verbeteringen in de kwaliteit van het zorgonderwijs”, stelt zij.

Toch is de vertaalslag naar de Surinaamse realiteit geen vanzelfsprekendheid. Waar België profiteert van stevige overheidsinvesteringen en een strak gereguleerd systeem van kwaliteitsborging, kampt Suriname al jaren met beperkte middelen, versnipperde beleidsvoering en een tekort aan praktijkplaatsen. De kloof tussen ambitie en uitvoerbaarheid blijft daarmee een belangrijk knelpunt.

De delegatie kreeg ook inzicht in hoe nauwe samenwerking tussen opleidingsinstituten en zorgverleners leidt tot beter afgestemde curricula. In België wordt het onderwijs continu aangepast aan de noden van de arbeidsmarkt. In Suriname daarentegen verloopt die afstemming  traag, waardoor afgestudeerden niet altijd optimaal aansluiten op de praktijk.

Santucha Rome, hoofdverpleegkundige in het Academisch Ziekenhuis Paramaribo en docent bij UTOS, spreekt van een “eyeopener”. Volgens haar toont de Belgische aanpak aan dat verbetering mogelijk is, mits er sprake is van toewijding en samenwerking. “We hebben gezien wat werkt. Nu moeten we de discipline opbrengen om dat ook daadwerkelijk te implementeren”, zegt zij.

 Uit de evaluatie van het bezoek komen duidelijke actiepunten naar voren. Zo wordt gepleit voor de ontwikkeling van gezamenlijke opleidingsprogramma’s, zogeheten train-the-trainer-trajecten en een pilot binnen het SMP-kader, specifiek voor de zorgsector. Ook wordt aangedrongen op bredere stakeholderconsultaties in Suriname en het verkennen van nieuwe financieringsbronnen.

Daarnaast zal een beleidsnotitie worden opgesteld voor de relevante ministeries, die richting moet geven aan de verdere uitwerking van het partnerschap. Die stap is essentieel, want zonder politieke wil en structurele investeringen dreigen de opgedane inzichten te verzanden in goede bedoelingen.

 De studiereis onderstreept dat Suriname niet hoeft te zoeken naar nieuwe modellen, maar vooral naar manieren om bewezen systemen aan te passen aan de eigen context. De vraag is niet langer óf verbetering nodig is, maar hoe snel en daadkrachtig die wordt doorgevoerd.

Met de terugkeer van de delegatie ligt de bal weer in Paramaribo. De kennis is binnen, nu volgt de echte test: van inspiratie naar implementatie.