Dat blijkt uit een nieuw plan waarbij menselijke ingrepen worden ingezet om het gebied beter te beschermen tegen de oprukkende zee. Dit wordt voor Weg naar Zee de zoveelste poging met hetzelfde doel. Het gaat om een combinatie van mangrove en dammen.

 Er wordt daarbij gekeken naar onder andere hoe Guyana dat voor mekaar heeft gekregen. Te Weg naar Zee zijn er eerder ook mangrove-initiatieven ondernomen door hydroloog Sieuwnath Naipal. Het nieuwe plan betreft een andere aanpak dan het kwelderproject van Naipal.

 Het gebied kampt al jaren met het verdwijnen van land door erosie, waarbij grote stukken grond bij hoog water verloren gaan. Onder de nieuwe regering is nu ook een nieuw proces ingezet. Intussen zijn eerdere waterafvoersluizen bij de Henry Fernandezweg inmiddels afgesloten en wordt er gewerkt aan nieuwe infrastructuur verderop in het gebied. Zo staat de installatie van een nieuwe sluis bij de Brantimakaweg in de planning, bedoeld om de waterafvoer te verbeteren en de druk op het gebied te verminderen.

 Tegelijk is een nooddam aangelegd langs de kustlijn van Weg naar Zee om de onmiddellijke impact van het water te beperken. De dam is geen permanente stenen zeewering, maar een tijdelijke constructie die de situatie op korte termijn moet stabiliseren. Volgens de plannen wordt deze noodoplossing gekoppeld aan ecologische maatregelen, waaronder het aanplanten van mangroven achter de dam. Die mangrovezone moet fungeren als natuurlijke buffer en op termijn bijdragen aan landaanwinst. Het model voorziet bovendien in een stapsgewijze aanpak, waarbij telkens nieuwe nooddammen worden aangelegd in combinatie met uitbreiding van de mangrovezones, met als doel geleidelijk meer land terug te winnen en de kustlijn te versterken.