Hij pleit voor een jeugdwet die de positie van jongeren structureel verankert en ervoor zorgt dat hun inspraak niet bij iedere regeringswisseling opnieuw ter discussie komt te staan. Adhin deed zijn oproep vrijdag tijdens het Nationaal Jeugd Congres in de Congreshal. Het tweedaagse congres, met als thema ‘Van District tot Daad’, vormt het sluitstuk van een reeks jeugdconsultaties die in juli en augustus in alle tien districten zijn gehouden. Volgens de parlementsvoorzitter zou het thema beter kunnen worden aangevuld met: ‘Van Daad tot Wet’.

De aanleiding voor zijn pleidooi is de juridische basis van de huidige Jeugdraad. Die is ingesteld bij staatsbesluit van mei 2023. Volgens Adhin betekent dit dat een volgende regering de regeling eveneens via een staatsbesluit kan wijzigen of intrekken. “Wat een regering bij besluit geeft, kan een volgende bij besluit nemen”, stelde hij. Een wet biedt volgens hem een veel stevigere basis, omdat wijziging daarvan de instemming van het parlement vereist.

Adhin riep jongeren daarom op actief mee te werken aan de totstandkoming van een jeugdwet. Daarmee moet volgens hem worden voorkomen dat hun positie afhankelijk blijft van de welwillendheid van een bepaalde regering. Tegelijkertijd nodigde hij de regering uit om het initiatief als medewetgever te ondersteunen. De oproep komt op een moment waarop jongeren in alle districten hun zorgen en voorstellen kenbaar hebben gemaakt. Jongeren tussen 15 en 30 jaar spraken onder meer over onderwijs, werkgelegenheid, gezondheid, jeugddelinquentie en kinderarbeid. Hun aanbevelingen worden tijdens het congres gebundeld in een beleidsnota. Die wordt zaterdag aangeboden aan de minister Lalinie Gopal van Jeugdontwikkeling en Sport en president Jennifer Simons.

De voorzitter van het parlement heeft toegezegd dat DNA de aanbevelingen zal betrekken bij de behandeling van het jeugdbeleid en de begroting. Daarmee wordt een directe koppeling gelegd tussen de wensen van jongeren en de middelen die uiteindelijk beschikbaar worden gesteld. De noodzaak van daadwerkelijke actie blijkt volgens Adhin uit de cijfers. Bijna een kwart van de jongeren die werk zoekt, vindt geen baan, tegenover minder dan één op de tien binnen de totale beroepsbevolking. Minder dan een kwart van de jongeren voltooit de bovenbouw van het middelbaar onderwijs. In de armste gezinnen gaat bijna de helft van de kinderen die daar school zouden moeten volgen helemaal niet naar school. In Sipaliwini werkt bovendien ruim één op de vijf kinderen.

Een jeugdwet zal deze problemen op zichzelf niet oplossen. Een wettelijke verankering creëert geen banen en bouwt geen scholen. Ook eerdere vormen van jongerenparticipatie bieden reden tot voorzichtigheid. Suriname kende sinds het begin van deze eeuw een Nationaal Jeugdparlement, maar de laatste verkiezingen daarvoor vonden al in 2017 plaats. Toch ziet Adhin wettelijke verankering als een manier om te voorkomen dat inspraak opnieuw afhankelijk wordt van politieke aandacht. Jaarlijkse consultaties, verkiezingen en adviesrecht kunnen daardoor verplichtingen worden waarop de regering door het parlement kan worden aangesproken.

Het VN-Kinderrechtencomité drong in 2016 al aan op sterkere en inclusievere jeugdparticipatie, met bijzondere aandacht voor jongeren in het binnenland. Volgens Adhin moet nu worden voorkomen dat de aanbevelingen van jongeren opnieuw blijven steken in beleidsnota’s. Hij sloot zijn toespraak af met een Surinaamse odo: Wan finga no man dringi okro brafu — één vinger kan geen okersoep drinken. De jongeren hebben hun wensen op tafel gelegd. De vraag is nu of regering en parlement bereid zijn gezamenlijk de wet te maken die hun stem een vaste plaats geeft.