tot rijst en cassave – is de afgelopen jaren fors teruggelopen. Tegelijkertijd is ook het aantal actieve exporteurs drastisch gedaald. Volgens Rakesh Jhagroe van het Wetenschappelijk Bureau van De Nieuwe Leeuw (DNL) dreigt het land zijn internationale marktpositie verder te verliezen als er niet snel structurele hervormingen worden doorgevoerd.

 Jhagroe stelt dat de kern van het probleem ligt bij het ontbreken van een strategisch en consistent landbouwbeleid. Het Ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij (LVV) zou er volgens hem tot nu toe niet in geslaagd zijn een concreet transitieplan te ontwikkelen dat inspeelt op moderne productietechnieken en de toenemende gevolgen van klimaatverandering. Daardoor blijft de sector afhankelijk van dure kunstmest, geïmporteerde pesticiden en inefficiënte irrigatiemethoden.

Volgens Jhagroe is dat opmerkelijk, omdat Suriname juist beschikt over natuurlijke grondstoffen en alternatieve mogelijkheden om duurzamer en goedkoper te produceren.

Terwijl landbouw in veel landen de afgelopen decennia sterk is gemoderniseerd, blijft Suriname volgens Jhagroe achter bij internationale ontwikkelingen. In grote landbouwlanden worden inmiddels drones, satellietbeelden en GPS-gestuurde machines ingezet om gewassen nauwkeurig te monitoren en efficiënter te produceren. Vooral in de rijstbouw hebben dergelijke innovaties geleid tot hogere opbrengsten en lagere kosten. In Suriname daarentegen blijven traditionele methoden grotendeels dominant, waardoor productiviteit en concurrentiekracht onder druk staan. Jhagroe wijst erop dat het gebrek aan investeringen in kennisontwikkeling en gespecialiseerd kader een belangrijke oorzaak is van deze achterstand.

Internationale agrarische organisaties hebben volgens Jhagroe diverse technieken ontwikkeld die zowel de productiekosten kunnen verlagen als de exportkwaliteit kunnen verbeteren. Een van die methoden is geïntegreerd nutriëntenbeheer, waarbij organische meststoffen en compost worden ingezet om de bodemvruchtbaarheid te versterken en de afhankelijkheid van kunstmest te verminderen. Ook geïntegreerde gewasbescherming kan een belangrijke rol spelen. Daarbij worden biologische bestrijdingsmethoden, resistente gewasrassen en digitale monitoring gecombineerd om het gebruik van pesticiden drastisch terug te dringen.

Op het gebied van waterbeheer bestaan eveneens innovatieve oplossingen. Methoden zoals Alternate Wetting and Drying en slimme irrigatiesystemen met sensoren en mobiele applicaties kunnen het watergebruik aanzienlijk verminderen en tegelijkertijd de opbrengst verhogen. Drip-irrigatie – waarbij water druppelsgewijs direct bij de wortels van planten wordt toegediend – wordt internationaal al breed toegepast en staat bekend om zijn efficiëntie. Daarnaast bieden nieuwe productiesystemen zoals hydroponics, aquaponics en aeroponics mogelijkheden om gewassen te telen met minimale hoeveelheden water en pesticiden, terwijl de opbrengst per vierkante meter aanzienlijk stijgt.

Volgens Jhagroe is een structurele hervorming van de sector alleen mogelijk wanneer sterke en autonoom bestuurde instituten worden opgezet die niet afhankelijk zijn van politieke wisselingen. Continuïteit in beleid en nauwe samenwerking tussen overheid, private sector en kennisinstellingen zijn volgens hem onmisbaar om moderne landbouwtechnieken succesvol te implementeren. Ook scholing van boeren vormt een essentieel onderdeel van de transitie. Producenten moeten leren omgaan met nieuwe technologieën, digitale systemen en duurzame teeltmethoden. In verschillende landen heeft een dergelijke aanpak geleid tot sterke groei van de landbouwproductie en export.