Het Diakonessenhuis, waar Dosoe werkzaam is, spreekt van een belangrijke versterking van de specialistische zorg. Tegelijkertijd legt haar verhaal pijnlijk bloot, hoe kwetsbaar en ongelijk de reumazorg in Suriname nog altijd is.

 Reuma is al lang niet meer synoniem aan invaliditeit. Moderne medische inzichten maken het mogelijk om veel reumatische aandoeningen vroegtijdig te herkennen en effectief te behandelen. Toch blijft de impact groot. Reuma is een verzamelnaam voor aandoeningen aan gewrichten, spieren, pezen en botten, vaak met een auto-immuunoorzaak. Klachten als pijn, zwelling, stijfheid en extreme vermoeidheid komen veel voor, maar ook huidafwijkingen, haaruitval, koorts en onbedoeld gewichtsverlies zijn geen uitzondering.

 Volgens Dosoe reiken de gevolgen verder dan het lichaam alleen. “We zien regelmatig sociaal isolement, depressieve klachten, verlies van werk en financiële afhankelijkheid”, stelt zij. Juist daarom is vroege herkenning cruciaal. Aanhoudende gewrichtspijn, ochtendstijfheid, zwellingen, onverklaarde koorts of nieuwe huidafwijkingen zijn duidelijke signalen om tijdig medische hulp te zoeken. Een vroege diagnose kan blijvende gewrichtsschade en functieverlies voorkomen.

 Toch stuit goede zorg in Suriname op forse obstakels. Niet alle noodzakelijke laboratoriumonderzoeken worden vergoed en de kosten van medicatie kunnen oplopen tot SRD 20.000 per maand. Wachttijden nemen toe en een deel van de patiënten stopt voortijdig met de behandeling zodra klachten afnemen. Dat vergroot juist het risico op verergering van de ziekte en onomkeerbare schade.

 Het Diakonessenhuis probeert ondanks deze beperkingen de reumazorg verder te versterken. Dosoe benadrukt dat vooruitgang vaak zit in kleine overwinningen. “Een patiënt die weer zelfstandig kan lopen, een jongere met SLE die zich vroeg laat behandelen, of een duur medicijn dat toch vergoed wordt – dát is waar we het voor doen”.

 De boodschap is helder: reuma is chronisch en blijft. Maar met tijdige diagnose, consistente behandeling en structurele ondersteuning hoeft het geen uitzichtloze diagnose meer te zijn. Zoals Dosoe het scherp samenvat: “Reuma is er om te blijven, maar de manier waarop we ermee leven kunnen we veranderen”.