Volgens het comité kan echte genezing alleen plaatsvinden wanneer waarheid, schuldbesef en verantwoordelijkheid centraal staan.

Het CCK benadrukt dat de afschaffing van de slavernij in 1863 weliswaar een historisch keerpunt vormde, maar dat vrijheid voor velen nog jaren uitbleef door de periode van staatstoezicht en gedwongen arbeid. De gevolgen van eeuwenlange onderdrukking zijn volgens de kerken nog steeds merkbaar in gezinnen, gemeenschappen en maatschappelijke verhoudingen in Suriname.

In de boodschap wordt gesteld dat christenen zich niet kunnen onttrekken aan deze geschiedenis. De kerken verwijzen daarbij naar het geloof dat iedere mens naar Gods beeld is geschapen en dat slavernij daarom een fundamentele aantasting vormde van de menselijke waardigheid. Het systeem van slavernij wordt omschreven als een economisch en politiek model waarbij enkelen zich verrijkten ten koste van de ontmenselijking van grote groepen mensen.

Bijzonder in de verklaring is de verwijzing naar het recente document Magnifica Humanitas van paus Leo XIV, gepubliceerd op 25 mei van dit jaar. Volgens het CCK erkent de paus daarin dat ook de katholieke kerk en andere christelijke denominaties in het verleden medeschuldig zijn geweest aan de instandhouding van slavernij.

De paus, die volgens de boodschap zelf voorouders heeft die tot slaaf waren gemaakt, vraagt in naam van de kerk expliciet om vergeving voor het geleden onrecht. Het CCK noemt deze stap belangrijk, niet omdat zij het verleden kan uitwissen, maar omdat zij uitdrukking geeft aan een christelijke overtuiging dat verzoening begint met waarheid en het erkennen van schuld.

“Vergeving vragen is geen teken van zwakte, maar van geestelijke moed”, stelt het comité. Alleen door eerlijk naar het verleden te kijken, kan volgens de kerken worden gewerkt aan een samenleving waarin menselijke waardigheid en gerechtigheid centraal staan. De boodschap sluit aan bij eerdere oproepen van de Wereldraad van Kerken. Tijdens de elfde assemblee in Karlsruhe in 2022 werden kerken wereldwijd opgeroepen de erfenissen van slavernij en kolonialisme onder ogen te zien en gezamenlijk te werken aan herstel en verzoening.

Volgens het CCK heeft bekering niet alleen een persoonlijke, maar ook een maatschappelijke betekenis. Het herinneren van het slavernijverleden mag daarom niet beperkt blijven tot verdriet of verontwaardiging, maar moet leiden tot concrete keuzes die bijdragen aan genezing, gelijkwaardigheid en verbondenheid tussen bevolkingsgroepen. Daarbij waarschuwen de kerken nadrukkelijk voor hedendaagse vormen van mensenhandel, uitbuiting, racisme en discriminatie. De strijd voor menselijke waardigheid is volgens het comité nog lang niet voltooid.

Het CCK wijst verder op een recente ontmoeting met Fiti Makandra, het overlegplatform van traditionele tribale en inheemse stamhoofden en hun vertegenwoordigers uit stad en districten. Tijdens die bijeenkomst, die op 13 april plaatsvond, werd in een open sfeer gesproken over het slavernijverleden en werd afgesproken de dialoog voort te zetten. Volgens het comité onderstreept deze ontmoeting het belang van onderlinge gesprekken en wederzijds begrip als basis voor nationale verzoening en maatschappelijke samenhang.

Het CCK stelt dat de herdenking niet uitsluitend moet draaien om het lijden van voorouders, maar ook om hun veerkracht, geloof en dagelijkse moed onder onmenselijke omstandigheden. Juist die weerbaarheid vormt volgens de kerken een waardevolle erfenis voor nieuwe generaties. De boodschap wordt afgesloten met een verwijzing naar het Bijbelverhaal over de uittocht uit Egypte, waarin God het lijden van zijn volk ziet en hoort. Volgens het comité blijft die boodschap actueel: mensen worden opgeroepen medewerkers te zijn aan Gods bevrijdende werk en te bouwen aan een samenleving waarin niemand wordt vernederd vanwege afkomst, huidskleur, taal of sociale positie.