PARAMARIBO – Met haar nieuwe dichtbundel Koester de liefde, koester de vrijheid wil Annemarie Kelly niet alleen het slavernijverleden onder de aandacht brengen, maar ook bijdragen aan heling...

en wederzijds begrip. De in Paramaribo geboren auteur gebruikt poëzie als een krachtig middel om een beladen geschiedenis bespreekbaar te maken en tegelijkertijd te doorbreken.
Kelly, zelf nazaat van tot slaaf gemaakten, put voor haar werk uit persoonlijke ervaringen, uitgebreide literatuurstudie en orale overlevering. Tijdens haar lange loopbaan als basisschooldocente in Suriname en Nederland werd zij geconfronteerd met de emotionele bagage die veel kinderen met zich meedragen. Die indrukken lieten haar niet los en vormden uiteindelijk de voedingsbodem voor haar poëzie. De bundel, die op 10 april verschijnt bij uitgeverij Boekscout, heeft een duidelijke missie: erkenning en herdenking van het slavernijverleden als noodzakelijke stap richting verwerking. Volgens Kelly kan deze pijnlijke geschiedenis pas een plek krijgen wanneer zij daadwerkelijk wordt erkend. Haar gedichten zijn daarom niet alleen reflectief, maar ook nadrukkelijk bedoeld als helend.
Tegelijkertijd schuwt de auteur de maatschappelijke weerstand rond het onderwerp niet. Ze wijst op de vermoeidheid die soms ontstaat bij discussies over racisme en slavernij, maar benadrukt dat zwijgen geen oplossing is. Integendeel: blijven leren, luisteren en verbinden vormen volgens haar de enige weg vooruit. Met haar werk hoopt zij lezers aan te zetten tot meer begrip en respect voor elkaars achtergrond en geschiedenis. Kelly’s benadering is opvallend mensgericht. Naast de zwaarte van het verleden benadrukt zij ook de kracht van onschuld en openheid, zoals zij die bij kinderen zag. Juist die onbevangenheid ziet zij als sleutel tot verandering: een samenleving die niet vastzit in vooroordelen, maar ruimte laat voor dialoog en groei.
Na een carrière van decennia in het onderwijs – zowel in Suriname als bij de gemeente Den Haag – heeft Kelly zich volledig toegelegd op het schrijven. Eerder publiceerde zij al het non-fictieboek Ik, Annamaria, waarin zij haar ervaringen als Surinaamse leerkracht beschrijft.
Met haar nieuwe dichtbundel kiest Kelly opnieuw voor het woord als wapen, maar dit keer met een nadrukkelijke boodschap van verbinding. Of haar poëzie daadwerkelijk bijdraagt aan bredere maatschappelijke bewustwording, zal afhangen van de bereidheid van het publiek om het gesprek niet langer uit de weg te gaan.