Waarnemend directeur Rachel Deekman hoopt dat nu de Unesco dit deel van Suriname op de lijst van World Heritage Danger (bedreigd Werelderfgoed) heeft geplaatst, het een stimulans zal zijn om aanbevelingen van de organisatie alsnog op te volgen en gezamenlijk te werken aan behoud. Deekman zegt dat het besluit komt na een langdurig proces waarin de aanbevelingen onvoldoende zijn opgevolgd.

 De historische binnenstad van Paramaribo dankt haar Werelderfgoed-status aan het feit dat het oorspronkelijke koloniale steden- en stratenplan vrijwel intact is gebleven. “Als je oude kaarten bekijkt, zie je dat de structuur van de stad door de eeuwen heen nauwelijks is veranderd. Dat maakt Paramaribo uniek.” Nu de stad op de ‘World Heritage Danger’-lijst staat, loopt die het risico deze status te verliezen. Deekman noemt het betreurenswaardig dat de historische binnenstad op de lijst is geplaatst. “Dat heeft zeker gevolgen, omdat de zogenoemde Outstanding Universal Value (OUV), de uitzonderlijke universele waarde van het gebied, ernstig bedreigd wordt.”

 De waarnemend directeur benadrukt dat Unesco een dergelijke beslissing niet lichtvaardig neemt. “Je wordt niet zomaar op deze lijst geplaatst. Meestal gaat daar een proces van jaren aan vooraf. Unesco doet aanbevelingen om die landen de gelegenheid te geven maatregelen te nemen en, waar nodig, met ondersteuning van de organisatie oplossingen uit te werken.” Een belangrijk aandachtspunt is de bouwhoogte binnen het gebied. Deekman legt uit dat Unesco modernisering niet afwijst, maar wel duidelijke richtlijnen hanteert voor nieuwbouw binnen een Werelderfgoed-locatie.

 “Paramaribo is van oudsher een lage stad zonder hoogbouw. Ontwikkeling is mogelijk, maar nieuwe gebouwen moeten passen binnen het historische karakter van de binnenstad”, aldus de waarnemend SGES-directeur. Volgens haar zijn er de afgelopen jaren bouwprojecten uitgevoerd waarbij de voorgeschreven maximale bouwhoogte is overschreden. Deekman: “Unesco heeft aangegeven dat de ontwerpen of de hoogte aangepast moesten worden. Die aanbevelingen zijn echter niet opgevolgd.”

 Het voorgaande heeft mede geleid tot het besluit om de historische binnenstad op de lijst van bedreigd werelderfgoed te plaatsen.” Naast ongecontroleerde bouwontwikkelingen blijft ook brand een grote bedreiging voor het historische erfgoed. “De historische binnenstad is altijd brandgevoelig geweest. We kennen de grote branden van 1821 en 1832, en ook de grote brand van vorig jaar heeft aangetoond hoe kwetsbaar het erfgoed is. Wanneer monumentale gebouwen door brand verloren gaan, tast dat eveneens de uitzonderlijke universele waarde van de binnenstad aan.”